Allereerst: Adam van harte gefeliciteerd met je verjaardag! Ik zit nu in een hele nare fase. Ik weet niet meer waar ik de motivatie vandaan moet halen om mijn dagelijkse dingen te doen. Ik heb alles wat ik nodig heb, maar vind geen voldoening. Die had ik wel toen ik druk aan het opbouwen was. Ik voedde dochter alleen op, deed voor mijn werk een drukke avond-studie en zat met mijn leerboeken letterlijk op mijn werk om mezelf op deze wijze in te werken. Het was echt overdag werken, daarna eten met dochter en als dochter op bed lag de studieboeken erbij en leren. Toch was ik toendertijd supergemotiveerd. Ik voelde me heerlijk. Ik kan misschien niet zo goed tegen het gevoel dat dit "alles is". Ik weet het niet. Ik kan echt intens genieten van onze achtertuin. Hij is klein, maar alles wat er in moet staan past er in. Een heg, een hek en een beetje bloemetjes. Vallende bladeren, ik vind dat zooo heerlijk. Ik zou dan als een klein kind in de bladerhoop willen springen en de blaadjes omhoog willen gooien. Dat was laatst ook de conclusie van dochter over de moestuin: ik ben dan net een klein kind dat vies mag worden in de zandbak. Ik vind het dan zalig om vies te worden. En als ik mijn gram heb gehaald ga ik thuis weer douchen en ben ik weer toonbaar. Is dat gek?