Onsnessie

@Bob dank je wel!

ik citeer dit maar, want ik weet niet hoe ik je naam kan taggen 😉 Maar mijn oudste dochters kennen mijn situatie, maar ook mijn persoonlijkheid. Ik zal ook zo mijn fouten hebben zoals het alcoholgebruik. Ze houden zich buiten mijn relatie en ik merk dat hij hen ook tegen mij opzet door bv filmpjes te sturen die al oud zijn en dan zeggen dat ik dronken ben en niet heb gekookt... Je moet weten dat ik zorg dat er ELKE dag eten is, bijna elke dag kook en als ik dan niet kook maak ik wraps of een stampot uit de vriezer ofzo, maar daar zit niet altijd vlees in. En eten is geen eten zonder een groot stuk vlees vindt hij en op zulke momenten appt hij dan mijn kinderen die dat dan weer terugkoppelen naar mij. ik heb geleerd nooit meer aan hem te laten merken dat ik weet dat hij valse berichten stuurt want dan maakt hij zijn verhaal NOG groter en wel zo dat ik er inderdaad uitkom zoals hij mij al deed voorkomen; grijpend naar de fles.

Hier sta ik al mee in contact. Ze denken mee, maar weten niets over mijn alcoholgebruik. Dank je wel voor het meedenken, ik waardeer dat erg!

ik ben 53, moeder van 3 kinderen en oma van 5 kleinkinderen. Woon alleen met mijn jongste dochter en af en toe komt haar vader op bezoek. In mijn omgeving wordt ik vooral veroordeelt op mijn alcoholgebruik en dat werkt me niet erg mee. Ik ben vanaf vandaag gestopt en weet dat ik gerust 7 dagen zonder kan om me dan weer van de wereld te zuipen. Dat moment voordat ik die drang voel heb ik iemand nodig die mij begrijpt en een luisterend oor kan bieden zonder te (ver)oordelen. En natuurlijk biedt ik jou datgene wat jij nodig bent op je moeilijkste momenten, maar ook daarbuiten wil ik er graag voor je zijn. Kortom: ik zoek en biedt gewoon een beetje menselijkheid 😉 Wie o wie?

haha ja dat is het zeker! ik begin in het NU, maar wil niet volgende week denken:"zoooo nu heb ik wel een borrel verdient." 😉

ik was van plan om vandaag te stoppen. Het rotte is alleen dat ik best een week zonder kan en dan het weer op een zuipen zet. Ik moet toch zien dat ik het op een of andere manier volhoudt. Dat ga ik doen door hier te typen idd.

ik ben vandaag voor het eerst op dit forum en lees dit.... Wat fijn dat dit zo open wordt besproken en dat ik dus duidelijk NIET de enige ben..... ik koop dagelijks boodschappen en steeds bij een andere winkel in een andere plaats. Maar toch... soms is er een fles op en wil ik meer. Dan loop ik onder invloed wel weer naar de drankafdeling. Heel rot is dat....

Dank je wel voor het welkom heten. Ten tijde van mijn scheiding werd ook mijn moeder ziek, gingen mijn meiden op zichzelf, en stierf een jaar na de scheiding mijn moeder. Ik kreeg een nieuwe relatie en daarin heb ik mij nooit helemaal 100% geaccepteerd gevoeld. Tot op heden zit ik in deze relatie. Ten tijde van de geboorte van ons kindje, nu 7 jaar geleden, liet hij mij in de waan dat we een hecht gezin zouden worden. Dat is echter nooit gebeurd. Elk weekend is hij weg naar zijn moeder om daar samen met zijn moeder, zus, neefje en 2 vrienden van zijn zus en zijn 2 kinderen te zijn. Hier is hij overdag ook. s avonds komt hij naar ons toe tegen 6 uur om te eten. een snelle hap is niet wenselijk. vlees aardappelen en groenten is wat hij verwacht. (Boer) hij helpt niet mee in het huishouden, zijn moeder doet zijn was, hij ruimt niet af na het eten gaat hij op de bank en achter zijn telefoon en valt vervolgens in slaap. Ik heb huis en haard verlaten om een dikke 100 km verderop te gaan wonen in zijn woonplaats, maar vereenzaam hier toch wel behoorlijk. Ik denk dat al deze gebeurtenissen ervoor hebben gezorgd dat die roes inderdaad lekker is. Maar ook het gevoel dat je er niet mag zijn speelt een grote rol.(ik moest mij verstoppen voor als er mensen kwamen als ik bij hem was en ze hebben een manege dus moesten de gordijnen dicht en mijn auto achter een bosje. Op de crematie van mijn moeder kwam hij niet... ik moet nog huilen als ik daaraan denk. nou ja, ik heb dus duidelijk ook mijn slechte kanten, maar toen ik hem leerde kennen had ik nog geen groot probleem, dat heeft zich in de loop der jaren zo ontwikkeld. Van het gezin waaruit ik voort kom ben ik de enige levende nog. Dat maakt een grote verantwoordelijkheid mbt de oudste zijn van een familie en alleen zijn. Ik heb altijd gezegd dat een kind de rol van een ouder niet moet overnemen. Dat betekend dat ik met mijn verhaal nergens naartoe kan, wat maakt dat ik lang geleden al gestopt ben met pogingen een luisterend oor te vinden die oprecht luistert en niet oordeelt. Mijn partner bespreekt alles wat hier gebeurd overdag aan die grote keukentafel. Zo ook mijn drankprobleem en dan baal ik, maar grijp ik dus ook weer naar die fles omdat het verdoofd. Dat dus... Hoe kom ik uit die cirkel.... nu uit de relatie stappen zal mijn probleem verergeren vrees ik. Hij is niet bang verhalen te verzinnen en hij filmt mij ook als ik heb gedronken en vervolgens lig te slapen. (dat is wat ik doe als ik teveel heb gehad) Dat tezamen kan voor hele vervelende situaties zorgen weet ik inmiddels. Maar blijven zorgt er ook voor dat ik niet gelukkig ben. Vanmorgen stuurde hij nog een nummer van Bennie Nijman en dan ligt de nadruk op :"Ach had ik jou maar nooit gekend." Dat treft mij recht in mijn hart. Even later krijg ik een bericht dat hij in de auto zit en er een nummer op is uit onze begintijd en dan zegt hij ook dat de herinneringen voor hem mooi zijn (ik denk dan terug aan het verstoppen, mijn zieke moeder e.d.) maar dat nu alles kapot is. En ik wil me dan wel verdedigen en hem vertellen wat die muziek bij mij teweeg brengt, maar ik weet dat hij dat niet zal begrijpen. Sterker nog hij zal mij vragen wat hij met mijn gezeur moet, er zijn kalveren en werk te doen..... Nou ja ik heb maar een stukje verteld in een warrig verhaal, maar ik mis ook gewoon het verband. Ik zocht niet eerder hulp en als ik naar de huisarts ga dan hebben ze meldplicht bij veilig thuis en daar zit ik niet op te wachten, want dat rondje heb ik al wel gehad al met hem en hij weet het zo te draaien dat ik niet welwillend ben. Klinieken zouden zonder huisarts bereikbaar moeten zijn, dan had ik veel eerder aan de bel getrokken. Tot nu toe heb ik nog geen fles drank in huis gehaald, maar door die berichten voel ik wel de drang... Hier schrijven zorgt er wel voor dat ik nadenk ipv direct naar de supermarkt ren.

Wat goed! Ik doe het je niet na 😉

Hoever het zover is gekomen is mij een raadsel omdat ik tot ver in mijn dertiger jaren geen drup alcohol heb gedronken, tot op heden niet rook en ook nooit drugs heb gebruikt... En toch meld ik mij hier nu met een alcohol probleem. Mijn naam is Juna, ik ben 53 en dus verslaafd. Moeder van 3 prachtige meiden en oma van 4 kleinzonen en een kleindochter. Ik ben begonnen met drinken 10 jaar geleden ten tijde van mijn scheiding. Eerst met af en toe een flesje tot elke dag een fles. Ik hoop met steun dat patroon weer te doorbreken en ben benieuwd of dit forum mij de steun kan geven die ik nodig ben.