fleurtje

Goedemorgen Het is de week van de doden hier peins ik. Nu droomde ik van een jeugdvriendin die een zeven jaar geleden stierf. Misschien ben ik wel een slapend medium? Ach Jane vergat de cola.. Goed dat ik hier nog een fles heb staan.

Zucht Ik bedenk me net of hierover schrijven niet maakt dat ik er meer mee bezig ben. Ik heb het vandaag een beetje moeilijk gehad. Ben nog op weg naar de therapeut naar de winkel geweest. Ik voelde sowieso al dat het niet goed zat (had eerder op de dag al een lastig moment in de winkel) maar wou er niet aan toegeven. Er stond een dame voor me met heel wat spullen in haar mandje. De kassierster was nog met iets anders bezig dus kwam niet onmiddellijk af. Tegen dat ze aan de kassa kwam zat ik al midden in het gevoel. Ik haat dat gevoel zo fel. Eenmaal op de fiets op weg naar de therapeut kwam de rust niet dadelijk terug. Beetje stom om het te verwachten want ik zat toch sowieso al in overdrive. Dus eenmaal bij de therapeut al aan het wenen. Gezegd dat ik mijn oefeningen niet elke dag had gedaan. Met een stomme smoes afgekomen. Denk dat hij er doorkeek. Benadrukte dat de oefeningen belangrijk zijn. Maar ik zie het niet echt. Heb hem verteld dat ik gisteren op het punt stond de afspraak af te zeggen. Vooral omdat ik de oefeningen niet voldoende had gedaan. Maar ik ben niet zeker. Misschien is het een soort van vermijdingsgedrag. Ik voel meer stress bij elke sessie. En we doen nog niet eens iets dat echt erg is. Soit, terug twee weken aan de oefeningen. Als iemand interesse heeft wil ik ze hier wel eens plaatsen. Hij stuurt me deze week nog een tekst rond cognitief denken. Die moet ik dan tijdens onze volgende sessie voorlezen. Ik ben ff moedeloos

Maar goed! Kop op Fleurtje Ik ben er vandoor. Zakdoekjes bestaan er voor iets

Vind ik ontzettend knap van je Nadia. Ik doe ook wel kleine dingen zoals alleen naar de winkel gaan. Nooit voor veel spullen en altijd in een kleinere winkel maar goed. Ook als ik zie dat er veel volk staat ga ik binnen maar het is soms zo moeilijk. Ik ben op het moment heel zenuwachtig voor de therapiesessie. Vorige keer moest ik wenen. Gewoon omdat we een oefening gingen doen waarvan ik niet wist of het me in dat gevoel van paniek ging brengen. Vandaag ging naar de winkel gaan ook iets minder goed. Niet dat ik echt een paniekaanval kreeg maar de lichamelijke gewaarwordingen waren er. Dus ik ben een beetje in overdrive. Ik word er moe van. En ik wil niet wenen.

Ik heb een kom soep en een boterham met humus achterover geslagen. Chocolade is op. Liggen nog twee eitjes in de schaal maar dat is witte chocolade met een soort tandpastasmaakachtige vulling. Not done

Denk ik

Ik weet niet of het één persé met het ander te maken heeft Agnieta. Ik bedoel hier dagelijks aanwezig zijn en het dagelijks bezig zijn met alcohol. Als morgen het forum voor mij wegvalt is dat ok. Het zal in geen enkel opzicht een verschil maken in die zin dat ik niet iemands anders falen nodig heb om vast te houden of te beseffen. Ik begrijp wat je bedoelt.

Gewoon zwieren met je armen en schudden met je poep. Heb je al aan je cadeautje voor je kleinkind mogen/kunnen werken?

Mij lijkt dat nog wel leuk. Lukt het voor jou een beetje?

De weg van de minste weerstand is helemaal niet meer drinken Agnieta. Ik ben zelf niet meer dagelijks bezig met alcohol. Maar daar ging heel wat tijd over. Alert ben ik altijd. Alert is een fout woord. Maar goed..het is wat het is

Ik zelf zou het niet in vraag stellen. Hoe iemand zegt dat ie van je houdt maakt niet altijd een verschil. Zolang dat je het af en toe laat weten op eender welke manier dan ook maar het vooral ontvangen wordt, wel. Je hoeft niets te doen dat onnatuurlijk is voor jou.

Wat houdt dramatherapie eigenlijk in?

Wil je wat van mijn chocolade?

Nee nog niet Lars Ik voel wel veel stress met het oog op mijn therapiesessie. Ik wil niet wenen daar. Dus misschien moet ik wel wat meer chocolade

In alle eerlijkheid...Ik geloof zeker dat jij van tijd tot tijd heel wat op je boterham krijgt. En dat vind ik spijtig voor je. Maar je doet het heel goed vind ik. Je bent een wereld van verschil vergeleken met zoveel jaar terug.

Iedereen die zich hier aanmeldt heeft denk ik wel een probleem of vraagt zich op zijn minst af of hij/zij het heeft met alcohol. Alleen is er meer in het leven dan alleen het wel of niet drinken. Dat weet jij toch ook?

Jij bent vast de enige Agnieta, de rest is decoratie

Soms denk ik wel als jij Smart..als het moet, dan ga ik dood, sowhat? Sinds kort heb ik ook wat met de voetgangerstunnel onder de Schelde. Ik denk het idee dat ik daar niet weg kan me parten speelt. Ik vind het triest.. Het is een te gekke tunnel. Nadia, dat jij het hebt bij het oversteken van straten vind ik dit vet peren in appelsap voor je! Gewoon omdat je dat moeilijk omzeilen kan en je wereld dan heel vlug heel klein kan worden. Heb je gewoon een gesprek (morgen was het toch?) of ondernemen jullie dan al actie? Heb je eerder al aan exposure gedaan? Ik ben zenuwachtig voor straks. Alhoewel ik niet kan wachten om er korte metten mee te maken, zie ik er ook wel heel fel tegenop.

Owh!!! GELUKKIGE VERJAARDAG ROSA!!

Goedemorgen Ik ga dadelijk naar de bakker. Don't like En straks naar de therapeut Don't like Tussendoor opruimen Don't like En waarschijnlijk chocolade eten Like Laters

Ik heb na mijn reis een harttest laten doen, gewoon om zeker er van te zijn dat ik niets aan mijn hart had. Op ie manier kon ik al één iets wegvinken nl dood zal ik niet vallen. Dat de kans op flauwvallen klein is zei mijn therapeut ook. Om alle redenen die jij aanhield Nadia. Dus waarom bang zijn? Tja Dat ik geen controle heb over mijn lichaam maakt me in eerste instantie enorm bang. Ik weet het ook niet echt meer.. Lars, vluchtgedrag is meer dan normaal voor/tijdens een paniekaanval. Als ik aan de kassa sta en ik voel me al niet lekker worden, wil ik zo vlug mogelijk weg. Als de persoon voor mij haar centjes staat te tellen, één voor één, voel ik me zo slechter en slechter worden. Wat niet beter wordt als er mensen achter me beginnen aanschuiven. Ik wil maar één ding en dat is zo snel mogelijk naar buiten. Eénmaal buiten is het een stuk beter. Dat leidt dan weer tot vermijdingsgedrag bv gewoon niet meer naar de winkel gaan of niet meer alleen. Daar moet je echt proberen tegenin te gaan. Dat ga ik nu zelf ook doen. De confrontatie aangaan. Whoop whoop! (not) Ik zou wat Nadia voorstelt eens proberen. Zelf ben ik geneigd in zulke situaties afleiding te zoeken. Het tellen van spullen bv.. Ademhalingsoefeningen deden het voor mij ook niet echt.

Goh Nadia,die trukjes pas ik ook al jaren toe! Ik telde eerst mijn vingers, daarna tokkelde ik berichtjes op mijn gsm zodat ik niet bezig moest zijn met wat ik voelde. Het vervelendste vind ik de derealisatie die me op zulke momenten parten speelt. Om daar aan te wennen kreeg ik nu oefeningen - interoceptieve eposure. Ik heb ze alleen niet zoveel gedaan deze week.. Dom van me. Morgen terug naar de therapeut. Kletsen op de billen vrees ik.

Dat gevoel is heel herkenbaar Lars! Ik voel het bijna als ik je lees. Ik heb nu ongeveer zo'n tien jaar last van paniek. Niet constant..soms heb ik maanden zo goed als geen last. En dan heb ik weer piekweken. Mijn eerste aanval vergeet ik nooit. Ik dacht dat ik dood ging. Ik kreeg twee keer antidepressiva voorgeschreven om de aanvallen in te dijken. Mijn huisarts raadde me aan dit te combineren met therapie maar daar heb ik nooit werk van gemaakt. Nu besef ik dat dat niet zo slim was. Het één kan niet zonder het ander. Op het moment neem ik niets meer. Ik kreeg in het begin ook wel angstremmers maar omdat deze verslavend kunnen zijn en omdat ik mezelf erop betrapte dat ik het soms nam nog voor er daadwerkelijk iets gebeurde heb ik er nooit meer om gevraagd en dus ook nooit meer genomen. In eerste instantie dacht ik door alcohol te laten dat ook de aanvallen zouden verdwijnen. Dat was niet het geval. En dat was een heeeeele teleurstelling. Anderzijds doet alcohol zeker geen goed. Ik ben zelf geen geheelonthouder meer en ik merk zeker wel dat ik veel gevoeliger ben voor paniek als ik iets heb gedronken de dag voordien. En geloof me...ik drink niet veel als ik iets drink. Maar misschien zit dat ook gewoon in mijn hoofd. Zo ben ik ook gevoeliger als ik moe ben of weinig heb gegeten. It's a mind game. Ik ken persoonlijk niets dat zo uitputtend is als paniek. Soms kon ik uren wenen omdat het me overkwam. Ik werd er ook enorm neerslachtig van. Na verloop van tijd leerde ik er mee dealen. Maar ik merk nu ook wel dat vermijdingsgedrag er is ingeslopen en ik dat misschien niet echt erkende. Ik ben meer op mezelf geworden. Ga drukke dingen uit de weg. Ga nooit alleen inkopen doen voor een week. Wil wilde dingen doen maar wat als? Tot vorig jaar voelde ik nooit spontaan paniek opkomen. Ik had het aan de kassa, daar waar het druk was, bij nieuwe dingen die 'gezonde' stress met zich meebracht. Dus ik wist wanneer het zou kunnen opduiken. En toen ging ik voor de eerste keer op reis met dochter.. Ik kreeg ze spontaan. Gewoon op restaurant, op wandel, in de bus,... Dochter is heel alert en ziet wanneer ik me niet lekker voel ook al probeer ik het te verbergen. Dus het had ook wel best effect op haar. Ik kon wel janken! Het was een heel fijne reis maar we hebben op zich weinig gedaan. En dat is voor een groot deel te wijten aan mijn angst. Toen werd het me heel duidelijk dat het alleen nog maar erger kon worden. Niet beter.. En nu dus besloten toch in therapie te gaan. Ik hoop ooit op een punt te komen dat ik geen angst meer hoef te hebben. Ik ben er een beetje doorgeraasd en sprong misschien wel wat van de hak op de tak maar wou zoveel neerschrijven in heel weinig tijd.

Super! Niet dat je ze hebt natuurlijk. Maar het idee van ervaringen te delen! Ik ben niet zo super goed bezig eerlijk toegegeven. Ik heb de oefeningen niet elke dag gedaan. Morgen heb ik terug een afspraak bij de therapeut. Ik ben benieuwd hoe jouw traject er uit ziet!

Paniek valt niet te controleren, je moet het ondergaan en leren dat er niets is om angstig voor te zijn. Ik mijn geval dan toch omdat mijn aanvallen meestal getriggerd worden door bepaalde situaties. Hoe je dat doet zal ik je weten te zeggen als ik het zelf kan... Les 1: is de lichamelijk gewaarwordingen als normaal te beschouwen. Ik kreeg oefeningen die hetzelfde gevoel, als wanneer ik paniek voel, opwekken.