bolletje

Jane je zegt precies wat ik vaak heb. Ik wil een ander, het lijden besparen. Dat heb ik met Jos al zo'n 10 jaar gedaan. Dat is het juiste woord. Het metselen gaat niet door voor vandaag. Het dreigt hier te gaan regenen. Maar morgen weer een dag.

Pietje. Soms merk ik zelf dat ik mededogen voel voor Jos, maar net zo als gisteren, voelde ik heel duidelijk dat ik medelijden had, en inderdaad, dat is zwaar. Dan voel ik verdriet. Maar het is soms erg moeilijk, ik kan nog niet goed kiezen zeg maar. De moeilijkheid bij Jos is ook dat hij bijna eist dat mensen mee lijden. Daardoor voel ik me gemanipuleerd. Als Jos ziet dat een ander mee lijdt, voelt dat voor hem goed aan. Ikzelf heb nog niet duidelijk in de gaten wanneer het gevoel, medelijden is en wanneer het mededogen is. Moet dan toch, wat Wing gisteren ook aan gaf, meer mijn grens voelen. Mezelf meer focussen op m'n eigen gevoel. Vaak schakel ik dat helemaal uit. Dus er is nog genoeg om te leren voor mij. Maar ik zou graag willen zien dat het niet zo specifiek over mij gaat maar wat het gevoel voor iedereen, zelf betekent. Herkennen mensen het gevoel van mededogen en kunnen ze duidelijk een onderscheid maken tussen mededogen, compassie, mee leven of mee lijden.

Kore ik heb een nieuw draadje geopend bij Thema's. Speciaal voor dit onderwerp.

Ja ik denk inderdaad dat lijden in de westerse cultuur, uit den boze is, terwijl je in andere culturen ziet dat het bij het leven hoort. Lachen mogen we wel maar huilen niet. Lijden is hier een of andere vloek. Maar als je mededogen of compassie voelt bij iemand die lijdt wordt dat soms als een soort zwakheid gezien. Ik ben het met je eens dat het geen angel in je hart moet worden, maar hoe en wanneer stopt het mededogen en wordt het een lijden voor jezelf. En kun je de gevoelens van mededogen en compassie tijdelijk stoppen. Ik voor mijzelf kan dat nog niet. De functie van het gevoel mededogen kan zijn dat die ander die lijdt niet alleen is. Als je lijden kunt delen is er mededogen en compassie. Ik denk dat dat de functie is. Als wij hier op aarde zijn om te leren van gevoelens, voor mij de enigste reden dat we hier zijn, zou compassie of mededogen een goed leerproces zijn. Het zou ook een voorbereiding kunnen zijn op je eigen lijden. Maar het voornaamste denk ik is het delen van je gevoelens. Mee willen lijden is jezelf open stellen en daarmee geef je een stuk van jezelf.

Is goed Pietje.

Goeie morgen P.p. Wil je daar mee zeggen dat ik het woord medelijden beter uit het draadje kan halen? Dan doe ik dat hoor. Misschien zijn het twee heel verschillende dingen.

Ik wil graag discusseren over het gevoel mededogen in het algemeen. Mededogen is medelijden, mee-lijden. De westerse cultuur wijst dit min of meer af. Is van de veronderstelling dat medelijden hebben met iemand niet helpt. Terwijl het Boeddhisme dit gevoel van mededogen juist verkondigd als een van de belangrijkste gevoelens voor een ander. Hoe zien jullie dat.

Ga ik nu ff doen Vie. Goeie morgen trouwens. Zo heb een nieuw draadje geopend.

Oei Igor, geen Antabus? Dat zal dan niet mee vallen zeg poeh hé. Maar er zijn veel mensen die het zonder doen en waarbij het ook lukt dus waarom bij jou dan niet hé? Ik wens je heel veel kracht en sterkte toe. Je zal het nodig heebn leverd. Ik ga vandaag alvast een randje metselen. Kan ik nog mooi doen voor 13.00 Dan moet ik naar Peter. Heel benieuwd hoe het zal gaan vandaag.

Moghu mensen:)

Oké Bor. Dank voor je antwoord. Ik ga deze vraag morgen nog een keertje plaatsen. Want ik wil er graag meer over weten. Zou het erg fijn vinden als ik van jou Wing ook een mening zou horen als je daar zelf ook behoefte aan hebt natuurlijk. Lieve mensen dit was het weer voor vandaag. Ik ga weer afsluiten en wnes jullie een fijne nachtrust toe. Tot morgen:present: O Wingemans ik zie dat je al geantwoord hebt. Dank daarvoor.

Bor. wat ik bedoel te zeggen is. Ik zou zo graag willen leren om het gevoel van mededogen te krijgen zonder dat ik zelf te veel mee lijd. Deze vraag stel ik i.v.m. de houding en het gedrag van Jos. Ik vind het altijd zo knap dat mensen mededogen hebben en toch kunnen blijven lachen en zich gelukkig voelen.

Ik zit eigenliijk met een vraag, maar als het nu niet uitkomt dan stel ik hem wel weer een andere keer. Hoe kun je mededogen hebben, zonder daar zelf onderdoor te gaan. Zet deze vraag hier neer. Maar zal hem morgen ook bij het filosofisch draadje neer zetten.

Oei Wing toch. Ik had je hoger ingeschat.

Wat een verdrietig berichtje Marjo.

Ja Wing die is zeker van je eigenste hé? Ik heb hem op moeten zoeken. Das veel moeilijker;) Kan wel rijmen hoor maar dan van die hele eenvoudige dingen. Zoiets van Inimini mouse, Jij bent een koekwous. Ja en koekwous is Brabants.

quote: Originally posted by: marieke44 Bol, wat vervelend dat je iedere keer zo'n rotgevoel hebt, als je bij Jos bent geweest, maar hoe kun je nu weten of hij in een goede of slechte bui is wanneer je komt? Van die slechte buien en gemopper weet ik zoals je weet helaas maar al te veel af, heb daar zelf ook mee te maken, het is iedere dag en zelfs ieder moment maar weer afwachten hoe hij zich voelt. Ja Marieke daar weet jij ook alles vanaf hé? Ik heb het geluk nog dat ik m'n eigen huisje heb, jij kunt je niet terug trekken. Ik heb met Jos afgesproken dat als hij zich goed voelt hij mij belt en dan ga ik naar hem toe. Vorige week Zaterdag had ik hem zelf gebeld en hij klonk best goed en het bezoek ging best aardig. Zaterdag was het weer helemaal foute boel, en dat vreet engerie. Bij mij gaat het helemaal fout als ik medelijden met hem krijg. Hij wil niets liever maar ik moet me daar echt voor hoeden.

Voor Marjo. Soms ontmoet je een mens, bij wie je mag zijn, zoals je bent, onzeker en klein. Iemand bij wie je veiligheid vindt, en weet dat je ondanks je fouten, toch wordt bemind.

Nee niet zo veel hier Wing. Ja die dingen dat zijn een beetje viespeuken. Heb je veel puin of opgestapelde tegels in de tuin? Daar willen ze nog wel eens graag onder kruipen. Bovendien zijn ze giftig, zeker voor katten en honden. Wat je zou kunnen doen is een grote emmer in graven en als er een in zit die gaat roepen komt de rest van zelf. Je kunt ze dan uit zetten ergens bij een water, in de duinen. Kweet niet of paddenbilletjes net zo lekker zijn als kikkerbillen. Die schijnen erg lekker te zijn.

Heerlijk voor je Woman dat je zo kunt genieten van die yoga. Ja en soepeler hoef jij toch niet te worden. Heb je gezien bij you tube. Heb het filmpje vastgezet. Ja je zal misschien wel lachen maar ik vond het zo mooi en bekijk het nog af en toe op m'n gemakkie.

Lieve Vie, En of ik plek heb. Hoezo? Heb net op de t.v. gehoord dat ze in België een plaag hebben van de Bullkikker. Hahaha. Maar ik zou maar wat graag kikkers in m'n vijver willen. Goeie avond Wingemans.

Oei Vie. Wat verstandig voor mij zou zijn is dat ik niet meer naar hem toe ga als hij sjagerijnig of boos is is. Dat heb ik me voorgenomen en dat wil ik ook door zetten. Verder zou ik op een of andere manier moeten kunnen leren om me niet zo veel van hem aan te trekken. Dat ik wat ongevoeliger zou kunnen worden.

Ik hoop het dat het mee valt voor je meis. Maar ik kan me voorstellen dat je nu het gevoel hebt dat je op de tweede plaats komt. Of dat je ze kwijt raakt. En vriendschap is zo ontzettend belangrijk. Dan is het toch logisch dat je bang en verdrietig bent. Dikke knuffel voor jou lieverd.

Ja dat lijkt me erg moeilijk. Zeker als het een beste vriendin is. Je moet haar delen en je hebt haar niet meer alleen. Dat is een normaal, menselijk gevoel hoor meis. Je kunt misschien niet meer met haar alleen praten, of samen gaan winkelen of zo. Vervelend meis, maar misschien kun je het eens met haar bespreken. En wie weet kunnen jullie toch nog wel dingen samen gaan doen.

Lieve Vie. Nee hoor het was geen afkicken. De eerste paar weken heb ik moeten dealen met de deprigevoelens en de erge vermoeidheid maar ik heb hem nog geen dag gemist. Erg hé? Ik voelde me even zo bevrijd, even helemaal geen sombere man, die klaagt of ligt te mopperen, even helemaal met m'n eigen dingen bezig, m'n vijvers (het zijn er twee geworden) dat was zalig. Na twee keer een bezoek te hebben gedaan aan Jos is het weer helemaal weg. Het lijkt net of ik de kracht niet meer heb om dingen af te weren. Dat alles erg hard binnenkomt. Heb net een mailtje van Letty gehad en weer eens heel m'n verhaal gedaan. Veel traantjes, maar wat is die meid van onschatbare waarde voor ons. En dat, terwijl haar moeder 3 weken geleden is overleden.