Hoi Kore, dank je Weet je, ik doe een gedeelte van mijn werk op de automatische piloot (m'n oude automatische piloot) ik vind een gedeelte van mijn werk helemaal niet leuk, er is maar een klein gedeelte waar m'n hart meer ligt en dat is natuurlijk net het stuk wat geen of weinig geld oplevert. Ik moet het geld verdienen anders is m'n leven hier over en uit. Dus ik zit regelmatig in een patstelling; ga ik leren om leuk te vinden wat ik nu niet leuk vind of kan ik dat stuk er uit gooien. Doe ik iets wat meer bij me past voel ik me beter, geen weerstand, geen trek. Maar voordat ik dat doe, wat ik leuk vind; tsss eerst 5 bergen over van; niet genoeg vertrouwen in mijn kunnen, oud zeer; schampere opmerkingen van m'n moeder die ik nog in m'n oren hoor klinken etc, stille stemmetjes in mij; dat kan jij helemaal niet. Ik hoor dat, ik word bang, door de angst laat ik me lam leggen, door dat ik niet doe wat ik wil doen passeer ik mezelf en voordat ik weet lijkt een borrel de makkelijkste oplossing. Dat doe ik niet, die borrel, dus terug naar het begin; hee ho stop, dit wil ik, dit kan ik, dit vind ik leuk en ik mag het zelfvertrouwen er voor hebben, het zit in mij, ik accepteer niet dat ik het iemand mij laat ontnemen want dat heb ik nou net m'n hele leven gedaan; mezelf weggegeven aan het (vermeende) oordeel van anderen en als ik daar niet tegen kon; hoppa verslavinkje. Maar ik vind het nog lang niet altijd gemakkelijk; naar mezelf kijken door mijn ogen en niet die van de veronderstelde buitenwereld. Het is een veronderstelling; ze zullen wel dit of dat denken. In werkelijkheid valt dat enorm mee; men denkt niet zo als ik denk dat ze denken; dat zit in mijn vertekende zelfbeeld. Ga ik met mijn basis zelfbeeld de wereld aan dan is de wereld ook in 1 keer een stuk vriendelijker Succes met duiken, probeer zacht te landen