Keesbenzo

Vijf jaar ongeveer, dus niet schrikken. Van Tranxene 25 mg, daarvoor 40 mg of hoger en ik begon met 5 mg, 20x per maand in 1997. Ik stopte in december 2002. Daarna weer begonnen in 2006-2007, dus ik ben er nog niet af. De eerste drie maanden veel angst en spanning, enorme hoogtevrees, extreem gevoelig voor geluid. Tussen 3 maanden en 1 jaar ging het iets beter. In die tijd ben ik zelfs verhuisd, ben ik in totaal een paar maanden bij een familielid geweest, verdeeld over 3 periodes. Dit heeft mij door het eerste jaar heen geholpen. Daarna ging het echt zeer langzaam beter. In het eerste jaar en voor de (bijna CT-afkick, slechts 5 dagen afgebouwd en al op de derde dag veel symptomen) afkick ging ik op aanraden al veel wandelen. Heb mijn hele woonplaats, alle natuur gezien in die tijd. Ik rookte toen nog, wat een dubbel effect had. Ik keek ernaar uit, maar als ik rookte, kreeg ik een angstgevoel. Toen in 2004 met roken gestopt, terwijl ik nog ontwenning had. Trekkende benen, of het vel loszat, restless legs, enzovoorts. Door de boeken van Allen Carr zeer vaak te lezen, ben ik toen gestopt en ik wist al dat ik er vanaf was. Een week was ik compleet de weg kwijt, maar daarna ging het snel beter. Ik zou nooit meer willen roken, wat een vieze verslaving is dat. Toen kwam ik ook nog bij chiropractie terecht. Ik vergiste me een beetje daarin, want nadat ik daar geweest was, voelde ik helemaal geen ontwenning meer, het kwam later in de avond terug. Ook was ik ca. 30 kg afgevallen door geen benzo's meer te nemen en geen grote hoeveelheden frisdrank meer. De chiropractie bleef ongeveer gelijk. Steeds even beter voelen en dan de volgende dag weer hetzelfde. Dus eigenlijk zonde van mijn geld, achteraf. Maar goed, het gaf mij weer hoop. Ook liep ik bij een heilmasseur, een hele aardige man ook, die goed kon luisteren. Ik knapte altijd wel wat op, als ik daar was geweest, maar echt genieten kon ik nog niet. Pas toen ik in eind 2005 op een verdedigingskunst ging, voelde ik meer verbetering, maar toen was ik al drie jaar aan het ontwennen. Ik begon stiekem al wat dingen uit te proberen. Kocht zelfs een keer diazepam, in de hoop dat een lichte dosis mijn ontwenning weg zou nemen. Dat was niet het geval. Dat viel me tegen. Ik raakte bijna weer verslaafd. Echter, dat laatste restje bleef maar aanwezig, 20-25% van wat het ook was. Ik kon er niet meer mee omgaan en ging langzaam weer de verkeerde kant op, weer benzo's. Eind 2006, vier jaar later, kreeg ik via de huisarts alprazolam. Ik maakte er meteen misbruik van door het te combineren met energy drinks. Dagelijks gebruik was pas eind 2007, ik had toen al een paar banden gehaald met die vechtkunst. Ik begon weet wat dikker te worden en moest benzo's bijkopen via internet om genoeg te hebben, vooral diazepam. Het werd steeds erger tot ik op een gegeven moment de 100 mg diazepam aantikte, per dag. Ik ging overal heen om het te kopen, waardoor ik verder weinig te besteden had. Tien jaar terug, was ik dus al ongeveer 10 jaar weer aan de benzo's en ontdekte ik clonazepam, veel goedkoper en sterker dan diazepam. Dat was financieel mijn redding. Met 2 pilletjes per dag en enkele diazepam 10 mg, kon ik het redden. De laatste jaren gebruik ik 3x daags 2 mg clonazepam en 10 mg diazepam (van de huisarts). Ik heb ongeveer een jaarvoorraad van beiden, voor de zekerheid, maar ik word ouder (57) en ben single, bepaalde dingen gaan achteruit (potentie, algehele gezondheid), ook kreeg ik Diabetes Type II, rond 2006. Nu werk ik al ruim 10 jaar niet meer, ik heb geen idee meer hoe hier af te komen. Het laatste half jaar heb ik het eigenlijk opgegeven. Ik ga dit niet opbiechten aan mijn huisarts, gaat hem niets aan. Dat ik misschien wel 1,5 tot 2 jaar moet afbouwen, weet ik, maar ik gebruik ook nog tramadol en soms oxycodon. Ik weet de risico's, maar mijn tolerantie is zeer hoog geworden, vooral voor de benzo's. Nu zie ik nog amper iemand, alleen wat naaste familie, die in de buurt woont. Had graag een relatie willen hebben, maar de laaste vier jaar heb ik ook vocht bij mijn pezen en spieren in de arm/schouder, vergelijkend met biceps tendinae. Chronisch dus, de laatste tijd ook in mijn benen. Mijn motivatie/zin is vrijwel weg. Zelfs een heel klein beetje afbouwen doe ik niet. Ik voel me gevangen in mijn lichaam. Maar goed, dit ging over de afkick. Nu weet ik wel beter, maar kom ik hier ooit nog vanaf. Een afbouw van 3 maanden zou veel te kort zijn en weer het ontwenningsyndroom opleveren, misschien nog wel erger dan vorige keer. Ben dus nooit volledig hersteld van vorige keer, dus hoe zou dat nu, meer dan 20 jaar later, dan moeten? Iemand een idee. De Ashton Manual ken ik en ik kan niet met mensen omgaan, dus een kliniek is ook niets voor mij, ben ook zeer gevoelig voor geluid, dat was ik 20 jaar geleden al, en nu nog meer. / Ik ken succesverhalen, zelfs van mensen die ongeveer zo lang gebruikten als ik, maar zij hebben slechts 1x hoeven afkicken. Voor mij zou dit eigenlijk de derde of vierde keer worden. (in de jaren 90 al een keer van oxazepam afgekickt, duurde gelukkig maar twee weken, met enkele dagen helemaal geen symptomen, maar was toch 'eng') Groeten...