Marij

Goed bezig mensen!!

Ik heb besloten om vandaag op tijd te stoppen. Niet omdat we lui zijn, maar omdat het slim is. We willen voor het donker een warm onderdak hebben en eten geregeld krijgen. Dat voelt hier ineens belangrijker dan kilometers maken. Dus: slee aan de kant, soep op het vuur (ja, die met worst), handen warmen en plannen maken. Het wordt slapen in iglo’s vannacht. Niet luxe, wel logisch. En ja — die moeten we zelf bouwen. Geen paniek, het hoeft geen architectonisch hoogstandje te worden. Voor iedereen die nu denkt “ik heb hier nul ervaring mee” — geen probleem. Hier komt de iglo-bouw-instructie – versie: het lukt altijd Zoek een plek Uit de wind. Dat is belangrijker dan mooi uitzicht. Maak sneeuwblokken Stamp sneeuw in een rechthoekige vorm (pan, bak, doos, alles telt). Hard = beter. Poedersneeuw = doorduwen tot het plakt. Begin met een cirkel Leg de blokken in een cirkel. Niet te groot. Denk: “knus, niet kathedraal”. Werk omhoog Leg de volgende laag iets naar binnen. Geen wiskunde nodig: als het blijft staan, is het goed. Dak dicht = succes Laat iemand de laatste blokken aangeven. Gat over? Extra sneeuw erin proppen. Klaar. Ingang laag houden Kleine opening, liefst lager dan waar je ligt. Kou blijft beneden, jij erboven. Binnen glad maken Met handschoenen of mouw. Dat scheelt druppels. Niet vergeten ✔ Ventilatiegaatje ✔ Geen vuur binnen ✔ Wel lachen om hoe het eruitziet We doen dit samen, helpen waar nodig en accepteren dat sommige iglo’s meer op hopen sneeuw lijken dan op plaatjes uit een boek. Dat is prima. Vanavond warm eten, daarna kruipen we onze zelfbouw-iglo’s in.

Laatste stuk: Groenland → Alaska Oké, dit is ‘m dan. Het laatste stuk van de reis: van Groenland richting Alaska. Zes reisdagen, inclusief vandaag. Lang, leeg, koud. Geen steden meer, geen afleiding — alleen ijs, lucht en doorzetten. Er wordt voorzichtig gegrapt over Trump in het luchtruim. Of we daar last van gaan krijgen? Geen idee. We houden het radarbeeld vaag, blijven laag, en doen vooral alsof we nergens bij horen. Gewoon doorrijden, niet zwaaien. De kou wordt hier het echte verhaal. Dit is niet “oh het is fris”, dit is serieus koud. Dus we bereiden ons daarop voor: – Laagjes, laagjes, laagjes. Niet één dikke jas, maar meerdere lagen die je kunt aanpassen. – Gezichten beschermen: sjaals, bivakmutsen, alles wat wind breekt. – Handen en voeten heilig: extra sokken, wanten, warmers binnen handbereik. Géén sandalen! – Eten en drinken: vet, warm, regelmatig. Niet wachten tot je honger hebt. Wat extra worst soms, zoland die maar niet van de HEMA is. – Beweging: niet verstijven. Af en toe bewegen, ook al zit je stil in de slee. – Op elkaar letten: wie stil wordt, wie wit ziet, wie moppert ineens niet meer — meteen checken. We maken er geen heldentocht van. We gaan gestaag, dag voor dag. Rustmomenten, vuur waar het kan, beschutting waar nodig. De slee is goed, de turbo werkt, en we hebben elkaar. Zes dagen nog. Dan Alaska. We zijn er bijna — maar eerst nog even dit stuk goed doen!

Geweldige opmerking, getuigt van humor!

Haha, ‘je soep is heerlijk’ 😂

@Rudo hopelijk helpt deze gezelligheid om je op leuke dingen te focussen ipv het niet-drinken! Top joh, dag 4! Heerlijk als jij voor soep wil zorgen, ik moet even nog de route bepalen .. door de harde koude wind moeten we wat uitwijken. Ook is niet overal het luchtruim veilig vrees ik. Heerst er in de VS ook griep? Kan dat virus niet nu even het laatste tikke aan Trump geven? Dan wordt Kerst ineens toch mijn favoriete feest!!

Hele fijne kerst! Gisteren met schooudouders + dochter naar de kerstmis geweest, hij is dementerend en een beetje hulp voor schoonmoeder kon geen kwaad. En ja, met mijn dochter. Het was gistermiddag even spannend, maar het lukte om haar onze zorgen over hun relatie uit te leggen en ze zag ook hoe manipulatief en naar het inmiddels was. Ze heeft het uitgemaakt. Veel dreigementen en een tikkie van zijn moeder voor de gemaakte kosten voor deze feestdagen. Prima. Ik hoop heel erg dat hij in zijn grote verdriet ook goed wordt opgevangen. Hier is mijn dochter vooraal heel erg opgelucht, grote last van haar schouders. MIjn man en ik zijn er nog niet helemaal gerust op, ik heb sterk de overtuiging dat hij hier nog wel verhaal gaat komen halen. Vanavond is hun kerstfeest met hele (bijzondere) familie.

Ik heb auto-piloot aangezet, komt goed! ETA 17:45

Ik ga mijn echte warme winterjas uit de vaccuum-verpakking halen. Daarna met een lekkere lunch mijn dochter wakker maken, en kijken hoe we een acceptabel plan van aanpak kunnen maken voor vandaag, zonder dat ze zich aangevallen voelt en in verdedigings-stand schiet.

Gewoon goed blijven vasthouden .. komt goed !

Whihoe, we zijn onderweg!

Goedemorgen ! Wat fijn om nieuwe gezichten te zien, van harte welkom !! Ik was even druk met de juiste route naar Groenland uitstippelen. We willen daar immers vanavond in Uummannaq zijn! Stormy, wil je ajb die turbo op de slee zetten weer? We moeten vaart gaan maken! Vertrek over 3 minuten!!

Ja, ik mag toch hopen dat vriendje 2 uit beeld is dan. Vanmiddag heb ik op de deur van oudste dochter en vriendje geklopt voor wat fysieke back-up. Dat was gelukkig niet nodig, maar het feit dat ik aanklopte zegt al genoeg over de situatie denk ik. Ja, nu naar bed.

Ik kom even welterusten zeggen, dit was zo’n dag waar ik er extra blij en trots op ben dat ik nuchter gewoon de moeder kan zijn die een dochter met een rode-vlag-vriendje nodig heeft. Morgen gaat een lastige dag worden, maar na de duw die ze vandaag kreeg en de smoes waarmee hij toch weer terug hier in huis kwam om haar te controleren is nu de maat vol. Ik ben maar 1.60, bijna 60kg maar nonverbaal echt wel sterk genoeg; hij ging zonder tegenstand mee naar beneden en het huis uit. De vraag is nu hoe we haar het beste kunnen steunen morgen; ze zou daar kerst gaan vieren en wil graag wel gaan. Niet om hem, maar om zijn familie. En dat betekent dat hij haar dus nog steeds ‘heeft’. We zijn er wel uit; we halen haar sowieso weer op ‘savonds, geen slapen. Verder hoop ik van harte dat we tot haar (17) door kunnen dringen en ze begrijpt dat daar naar toe gaan geen goed idee meer is. Nu is het tijd om helder te zijn: het is over. Niet pas ná de feestdagen.

Alleen al na lang intensief gebruik van één paar schoenen ineens andere schoenen dragen is een logische verklaring voor je klachten! Zelfs als dat wel goede schoenen zijn, het is ineens heel anders dan je gewend was. RUST! Wel wat lopen, maar rustig opbuwen.

Haha, die had je kunnen verwachten! Daar zit je dan morgenochtend, geboeid bij het vuurtje tot iedereen wakker is

Dat was flink schrikken dus even @Yvonne Van harte @rapilos !

Wij vieren met het gezin (man, twee puberdochters van 17 en 18 en nu 2 vriendjes daarbij) het nieuwe jaar op 2 januari. We hebben ieder voor de anderen een klein kadootje gekocht en gaan lekker eten met af en toe een kadootje. Vorig jaar was dit op een andere dag, we zien per keer wel hoe dat in ieders agenda het beste uitkomt.

Goedemorgen allemaal, allemaal goed wakker? Sorry voor Spirit, ik kan niet alles voor jullie in goede banen leiden Ik dacht: laten we het vandaag simpel en goed houden. Naar buiten, frisse lucht, beetje bewegen, vooral veel kijken. We gaan richting de Geysir. Dat is er zo eentje die iedereen gezien moet hebben. Warm water dat zonder pardon uit de grond schiet, elke paar minuten weer. Geen twijfel of het “de moeite waard” is — je hoeft alleen maar even te wachten en hop, daar gaat ie. Altijd leuk, ook als je denkt dat je al genoeg natuur hebt gezien. Qua vervoer doen we het relaxed. Hoewel, de turbo is voor Renaldo aangezet; sandalen en een voetblessure is niet fijn voor vandaag om te lopen. De rest loopt wel, zolang het fijn is. We schuiven wat heen en weer tussen lopen en meerijden, stoppen waar het mooi is en nemen de tijd. Geen haast, geen prestatie. Straks staan we samen bij de Geysir, kijken we wie ‘m net mist en wie precies op tijd is, en lachen we erom. Dat voelt voor mij als precies de juiste manier om deze IJslandse dag te doen.

En…leg de lat vooral niet te hoog qua schoonmaken!

Goedemorgen, ik vond mezelf al vroeg vandaag maar jullie hebben er al een tijdje opzitten zie ik. Dat doe je goed @Spirit, voor jezelf zorgen. @renaldo61 wat slopend om zo weinig te slapen! Ik heb geen plannen vandaag, behalve dat ik ga genieten van het niets hoeven! Dat heb ik echt moeten leren, normaal (tot een paar weken terug) stond mijn hoofd erg áán en sjeesde ik door de dagen.

Godzijdank ben ik net wakker en kan ik met koffie vanuit mijn bed toekijken!

JA ! KIJK !! Daar is het mooie licht Fijn als je vanaf morgen mee komt Mormel, nog een fijne week met elkaar te gaan!

We zitten inmiddels bij een warm vuur. Iedereen met een kom erwtensoep van Spirit in handen — stevig spul, precies wat je nodig hebt na zo’n dag. Daarna gaat de warme chocolademelk rond. Spirit is duidelijk echt van het verzorgen; niemand komt iets tekort en iedereen krijgt nog een extra scheut “voor de warmte”. Het is nu nog even wachten. Na 21.00 uur, nog zo’n twee uur, zou het zover kunnen zijn. Het noorderlicht laat zich niet opjagen, dus we doen rustig. Praten wat, staren wat in het vuur, warmen handen en voeten. Freekie zit ondertussen vooral hoopvol om zich heen te kijken. Niet naar de lucht, maar naar wie er straks tijd heeft voor een massage. Dat noorderlicht komt wel — eerst die schouders

Terwijl ik mijn hersens kraak over dit raadel, wil ik voor vanavond iets voorstellen. Als alles een beetje meewerkt, kunnen we het noorderlicht zien. Geen beloftes — het blijft natuur — maar de omstandigheden zijn goed genoeg om er rekening mee te houden. Ik stel voor dat we er meteen iets gezelligs van maken: een picknick bij een vuur. Buiten in de kou, dikke jassen aan, handen warmen, iets warms te drinken erbij. Misschien zien we het noorderlicht, misschien alleen sterren en rook, allebei prima. Geen strak programma, hopelijk weer wat muziek erbij, dat wel! Gewoon samen bij het vuur, kijken wat de lucht doet en zien hoe de avond loopt. Dat lijkt me een mooie afsluiting van vandaag. Maargoed, voor nu zijn we nog steeds onderweg. Londen, Salzburg, Tirol en Dublin liggen inmiddels achter ons. Steden waar we zijn aangekomen, rondgelopen en weer vertrokken. Het tempo ligt hoog, maar het begint te wennen. Als groep draaien we inmiddels als vanzelf. Iedereen kent elkaars gewoontes een beetje. Wie vroeg wil vertrekken, wie nog even moet opstarten, wie altijd iets kwijt is. Er wordt gepraat als daar zin in is en gezwegen als dat beter past. We kruipen wat dichter op elkaar in de slee en zorgen dat iedereen het warm houdt. En eerlijk: het is maar goed dat Marij geen sleutel nodig heeft om de slee te starten, want die zou inmiddels vast ergens onder een deken, in een tas of gewoon kwijt zijn. Ondertussen kijken we vooral uit naar een warme avond — bij voorkeur met noorderlicht erboven.