Hey Blondie, ik wou nog even terugkomen op je vraag want het is er niet van gekomen. In de eerste jaren was ik vooral gefocust op mezelf denk ik. Hoe krijg ik weer de controle over mezelf, mijn gedachten, wat wil ik, wat kan ik en hoe ik dat verder wou aanpakken etc.. Minder over hoe mijn jaren van alcoholmisbruik effect moeten hebben gehad op mijn dochter. Niet dat dat volledig op de achtergrond stond. Want natuurlijk wou ik beter voor haar. Maar hoe verder ik stond in mijn proces, hoe meer dit op de voorgrond kwam te staan. In de maanden na dat mijn papa stierf kwam dit het hardst binnen. Mijn vader was een schat. Ik werd toen ik klein was geadopteerd, samen met mijn zus en oudste broer, door hem. Er is niets waarvan ik kan zeggen dat hij beter kon doen gedurende mijn jeugd en later. Op dat gebied kreeg ik een mooie erfenis mee.
Wat heb ik haar gegeven? Dat besef doet pijn. Ik wil daar niet in wentelen want wat in het verleden ligt kan ik niet veranderen. Maar over gesproken heb ik met haar echt nooit. Ik had geen partner dus die interactie was er niet, ik werd niet opgenomen etc. Ik dronk op een bepaald moment gewoon niet meer, kous af. Dat heb ik bewust een hele tijd gedaan. Ik denk dat zoiets een must is.
Maar voor mezelf was nooit meer drinken niet iets dat ik nastreefde, al van mijn eerste aanmelding hier. En ik zit goed nu en voel ook duidelijk dat mijn dochter me niet wantrouwt op dat vlak.
Maar ook die keuze moet dubbel voor haar zijn en daar heb ik haar niet bij betrokken. Ik kan me er niet toe aanzetten met haar te praten. Ik vind het enorm confronterend.