Ik ga mijn verhaal aanpassen nadat ik de open en eerlijkheid gelezen heb van een aantal. Verhalen die zo herkenbaar zijn. Altijd blijven ontkennen dat er een "probleem" is. Je functioneert toch gewoon "normaal". Overdag gewoon aan het werk en in de avond je fles wijn die open gaat tijdens het koken. Bij de mensen waarvan je niet wilt dat ze weten drink je helemaal niet en is er ook geen druppel alcohol in huis. Die bewaar je dan achter in de auto bv of elders. Nergens lege flessen te bekennen. Mensen opzoeken die niet vies zijn van te veel drinken. Soms zijn er dagen dat ik totaal niet drink maar als ik drink dan gaat de fles leeg. Dat eerste warme gevoel wat je krijgt, de ontspanning en het ontsnappen aan de werkelijkheid. Ik heb eerder pogingen gedaan om hulp te zoeken, maar iedere keer wimpelde ik het af want eigenlijk was het allemaal niet zo erg en dan deed ik weer een of andere zelfcursus. Nu 24/7 op elkaars lip leven in Corona tijd is niet erg bevordelijk en mijn kinderen spreken mij er op aan en dat doet erg veel pijn! Uiteindelijk de huisarts gebeld en wilde eigenlijk dat Naltrexan of hoe dat ook heet. Ik hoorde van iemand dat die daar door eigenlijk heel makkelijk van de drank af kwam. Ja dat had ik ook nodig, alleen wat ik niet wist is dat de huisarts dit niet voorschrijft. Nee ze kon mij doorverwijzen naar een verslavingskliniek. Na ja doe dan maar. De uitnodigingsbrief genegeerd, toch maar liever niet, totdat ze begonnen te bellen. Ik heb uiteindelijk toch maar teruggebeld en volgens mij herkende ik de stem van de persoon aan de andere kant waardoor ik spijt had dat ik mijn eigen naam genoemd had. Allemaal angst angst angst. Wat zullen mensen wel niet denken? Angst om met mijn billen bloot te moeten. Mijn vriend die het niet weet. Wat als ik open kaart speel gaat hij mij dan verlaten???? Ik ben heel bang en dat zijn juist de momenten dat het zo heerlijk is om naar de fles te grijpen en even niet meer te hoeven voelen.