Toen ik het bericht vanochtend las, was mijn eerste reactie boosheid en verdriet. G@dverdeg#dverrrr.... Daarna, dacht ik. Toen ik nog niet zover was als nu, heb ik de mensen die mij het dichtst na stonden en het meest lief had, vertrapt tot in hun ziel. Ik was in en in gemeen. Was ik rond die tijd op een openbaar forum geweest... Maar iedereen om mij heen bleef in mij geloven. Vandaar dat ik nu zover ben. Omdat ik weer een beetje in mezelf durf te geloven. Ik ken bijna niemand persoonlijk. Dit gaat ook mij aan het hart. Vind het dus moeilijk reageren. Maar mijn hart zegt, geef het een kans. Dat is alles even voor nu.