Hallo iedereen, Ik zal mijzelf ook even voorstellen. Ik ben Marcel, deze zomer afgestudeerd als Master Informatics & Economics en bachelor Psychologie (hoe ironisch he, een afgestudeerde psycholoog, die zich aanmeldt voor hulp). Ik zal heel snel even mijn motivatie tot deze stap uitleggen. Ik heb tijdens mijn studententijd al redelijk veel gedronken (mede omdat ik in de horeca werkte, waar drank altijd voorhanden was). Dit was in die tijd vooral in het weekend en bleef bij het drinken tijdens werk en gelegenheden. Echter, toen ik vorig jaar stopte in de horeca vanwege afstuderen ging ik, het zogenaamde dagleven in. Ik merkte dat ik mij hierdoor vaak 's avonds verveelde, omdat ik alleen maar bezig was met studeren en nog steeds in mijn nachtritme zat. Mede hierdoor en verdriet door eerdere familieproblemen die nu naar boven kwamen (tijdens de horeca dacht ik door mijn drukke rooster hier veel minder bij na, maar als je niet kunt slapen, dan ga je veel piekeren) kreeg ik in lichte vorm slaapproblemen en heb daarbij een aantal keer lichte paniekaanvallen gehad, die ik gelukkig door mijn studie psychologie kon relativeren en beheersen. Wel ben ik hierdoor 's avonds begonnen met drinken. Ik dacht dat een wijntje in de avond wel kon om me te ontspannen en het was ook geen probleem omdat ik veel sportte overdag. Sinds ik echter afgestudeerd ben, merk ik dat ik geen structuur in mijn leven heb (heb nog geen baan, omdat ik een maand naar buitenland ben geweest). Hierdoor ben ik tegen verveling steeds meer gaan drinken (zelfs mijn -pas na het avondeten drinken limiet- verlegd) en inmiddels is het al een aantal maanden dat ik zo goed als elke dag drink (meestal flesje wijn). Ik merk ook als ik niet drink en ik heb de dag ervoor veel gedronken, waardoor ik een kater heb, dat ik slecht eet en erg onrustig word. Ook heb ik last van lichte transpiratie op mijn voorhoofd, totdat ik dan weer sport of wijn drink. Dit laatste (de ontwenningsverschijnselen) en het merken dat ik steeds minder energie kreeg waren voor mij de druppel. Ik ga namelijk het fulltime werkleven in en ik wil me weer fit en ondernemend voelen zoals ik normaal was. Dit is waarschijnlijk gewoon een kwestie van de eerste laten staan en de ontwenningsverschijnselen uitzitten. Echter, door mijn eerdere paniekaanvallen hou ik altijd lichtelijk de angst voor angst, waardoor ik (mede door mijn gebrek aan verantwoordelijkheden nu ik vrij ben) vaak toch kies voor de makkelijkste weg met de minste weerstand (het flesje wijn). Ook wil ik liever niet aan de medicijnen, omdat ik verslavingsgevoelig ben. Ik probeer op deze manier dan mijn hulp te vinden. Als self-made man (sinds dat ik 17 jaar was, zijn mijn ouders gescheiden en hebben ze zo goed als nooit meer naar me omgekeken) was het al een hele stap om voor mezelf toe te geven, dat ook ik wel eens met iets hulp nodig kan hebben. Excuses voor het lange verhaal, maar tijdens mijn studie psychologie heb ik geleerd dat een goed samengevatte introductie een belangrijke basis is ;-) Groeten, Marcel