nicolelouise

Hallo allemaal, ik ben nieuw op dit forum en zal wat over mezelf vertellen. Op de leeftijd van 12 was ik vrij dik en moest via een arts afvallen, dat ging prima en kreeg alle aandacht. Maar daarna kreeg ik eetbuien en om niet weer "dik" te worden begon ik met overgeven, laxeren etc. mijn lichaam werd een obsessie en ik kreeg er een hekel aan. Ik ontmoette mijn partner en raakte in verwachting.Ik was er enorm blij mee en dacht dat het eten en vooral accepteren van mijn lichaam nu beter ging en dat ik het dikker worden niet erg vond, maar dat was niet zo. De zwangerschap was een moeilijke periode maar gelukkig kwam mijn zoontje gezond ter wereld ook al was hij maar 3 pond. Maar dan begint het, je bent een voorbeeld voor je kind en je probeert hem een gewoon eetpatroon te geven, maar zolang je dat zelf niet kan, hoe moet je het dan aan je kind geven? Nu zijn we 22 jaar verder en woon ik alleen met hem. Onbewust heb ik mijn negatieve relatie met eten ook aan hem doorgegeven en dat is heel naar. Je merkt dat alles om eten draait, elke dag heb je met eten te maken. Ik probeer contact te zoeken met moeders en/of vaders die hetzelfde meemaken, ook veel moeders van meisjes met eetstoornissen hebben het ook. Er moet een generatie zijn van oudere die ook worstelen met eetproblemen. Wie herkent dit? M.vr.gr. Nicole

Hoi, ik heb je verhaal gelezen en ik herken heel veel van mezelf toen ik jouw leeftijd had. Ik reageer omdat ik inmiddels 52 ben en 2 kinderen heb gekregen maar dat ik nog steeds "ziek" ben. Mijn raad aan jou is, werk aan jezelf voordat je aan kinderen denkt want een kind met een moeder die een eetstoornis heeft is totaal niet leuk!! Gr. Nicolelouise

Wie herkent dit?

Hoi allemaal, al heel mijn leven heb ik een negatieve relatie met eten, ( ben nu 52) sinds een paar jaar heb ik zoals ze dat noemen een selectieve eetstoornis. Wie herkent dit? Ik voel me nogal eenzaam hierdoor. Gr. N