Jasmijn

Hij heeft aangegeven dat hij deze uitdaging graag aan wilt. In de week voor kerst niet tot bijna niet gedronken. Maar de afgelopen dag verlof van het werk en het lijkt alsof hij de achterstand nu (mede met het oog op de afgesproken dry january) nog graag wil inhalen. Samen begonnen aan de zolder opruimen. Smoesjes van aanhanger halen bij zijn vader (waar hij altijd wel een of twee glazen rode wijn krijgt), alle milieustraten stond file (maar in werkelijkheid heeft hij waarschijnlijk drankje(s) gehaald die tussendoor op moesten en drinkt sowieso twee tot drie grote (liter) flessen droge witte huiswijn in de tijd vanaf de late middag tot de late avond leeg. Paar keer uiteten afgelopen dagen met naast de wijn of halve liters bier ook een paar ouzo of amaretto. Vandaag weer zeker 3 flessen wijn en was vanavond heel irritant en opstandig, totdat hij naar bed ging. Merk ook dat hij zich dan aan mij irriteert (lijkt steeds erger te worden de laatste tijd) en dan wel naar een vrouwelijke collega een grappig filmpje stuurt in zijn vrije tijd.. Vreemdganger is hij niet, maar ik voel mij daar toch niet prettig bij. De kids nemen hem al niet meer voor vol aan als hij zo veel heeft gehad en vragen hem alleen nog maar naar bed te gaan.. In de ochtend schuldgevoel en wil hij er meestal niet of vrijwel niet (hooguit een sorry) over praten. Zucht… ik kijk het komende weken nog maar even aan. Of hij er echt voor gaat. Maar het is zo veel alcohol inmiddels dat hij vaak drinkt. Dat ik mij afvraag of dat een maand lang wel gaat lukken. Is toch heel anders dan een paar dagen.. Fijne jaarwisseling alvast:)

Dankjewel voor het delen. Knap dat je het aanpakt en dat zelf ook wilt. Ik hoop oprecht dat mijn partner zelf ook tijdig inziet dat hij er (op tijd nu het nog kan) iets mee moet..

Thanks. Vreemde is dat hij zelf in zijn directe omgeving ook iemand heeft zien afglijden en veel te jong overlijden. Maar dat was - zo zegt hij - heel anders. Die was vaak ziek van zijn werk, ging later niet meer naar zijn werk, nooit gesport etc. Ik sta altijd vroeg op, ga sporten etc. Zegt hij dan. Dan wijs ik hem er subtiel op dat dat overmatige drinken bij die persoon ook ooit erin geslopen moet zijn. Maar in zijn beleving is dat toch anders. Als hij een week niet drinkt zegt hij; zie je wel. Maar er zijn momenten geweest (en nog) dat het echt veel te ver gaat. Beetje wat jij ook omschrijft. En hij de dag(en) erna veel spijt heeft. Zoals al gezegd, hij komt uit voetbalfamilie, dronk al jong met toestemming van volwassenen een eerste pilsje. Woonde door scheiding van ouders bij oom en tante etc. Heeft zichzelf altijd prima gered en opgewerkt. Nu een goede baan die echter ook genoeg van hem vraagt. Ook zijn vrienden (deels zijn dit neven) drinken nog steeds overmatig. Dus het lijkt dan zo gewoon. Maar inderdaad; hij is net als jij aangeeft verstandig genoeg en weet heus wel dat het niet ok is. Maar het is te verleidelijk geworden en ondanks voornemens lukt het hem veel te vaak niet om in vrije tijd niet te drinken. Het verstoppen van lege flessen op gekke plekken zegt ook iets natuurlijk. En steeds zoals nu als hij zich weer een week een halt toeroept en nauwelijks drinkt dan hoop ik weer… maar dat kan in een vrij weekend plots weer helemaal omslaan. Ik vind het super knap hoe hij ondanks alles zijn leven zelf zo goed op orde heeft gekregen. Zonder enorm veel steun van ouders zoals ik dat gewend ben. Hij heeft ook genoeg meegemaakt daardoor. En ondanks dat missen van die steun houden van je ouders en er wel voor hen zijn dag in dag uit als ze ziek worden en uiteindelijk overlijden. Ik denk dat dat het voor hem allemaal nog moeilijker maakt. En dat stoere sterke karakter dat hij heeft en ik leuk vind.. dat zit hem in de weg denk ik. Want toegeven dat het niet niks is geweest doet hij niet. Erover praten met iemand al helemaal niet. Die mensen moet je duur betalen en hij weet echt wel wat die gaan adviseren en hoe het zit. Erge is dat ik denk dat hij dat ook echt wel weet. Maar hoe doorbreek je die vicieuze cirkel dan..? Dry january kan ik idd proberen. Is hij wellicht wel in geïnteresseerd, om te overwegen. Ga het eens proberen…

Lief dit bericht en het klopt. Soms vraag ik mij ook af hoe lang ik het zo nog vol houd. Maar mijn liefde is (nog?) te groot. En ik weet dat hij dit zelf ook echt niet zo wil. Haha, na drinken zeker niet meer sexy. Maar als hij nuchter is, zo’n slimme, knappe, maar ook lieve echtgenoot en vader. Dankjewel voor de lieve woorden.

Dank voor de openhartige antwoorden. mijn bericht is nu verplaatst naar de naastenpagina. Alleen.. ik heb al zo ontzettend veel tips en adviezen voor naasten gelezen. Fijn, die steun. Maar ik wil gewoon graag weten van ervaringsdeskundigen wat voor hen de echte triggers, de echte besefmomenten, waren die ervoor zorgden dat ze besloten echt iets aan hun alcoholgebruik te gaan doen. En ja; natuurlijk moet hij het zelf willen, zelf doen. Maar op die manier kan ik hem misschien wel beter steunen en helpen tot inzichten te komen. Die besefmomenten zijn er tussentijds. En dan lukt het hem ook gewoon om een week, met uitzondering ook twee weken te stoppen. Maar daarna loopt het gauw weer uit de hand en wordt het weer dagelijks na het werk.. in het weekend (ook als dat door de wisseldiensten midden in week valt). Ondanks afspraken niet meer stiekem te doen, ontdek ik altijd wel dat hij meer gehad heeft dan hij zegt. Hij sport heel veel (hardlopen met gemak 10 km, renfietsen). Is super loyaal naar zijn werk en op een botbreuk na nooit ziek met griep of anderszins. Maar het klopt wat je zegt.. ik denk ook dat hij de alcohol nodig heeft bij alles om te ontspannen, een gewoonte die hij niet meer kan loslaten.. Al denkt hij zelf van wel. en ja; ik houd van hem en wil onze relatie hier liefst niet aan onderdoor laten gaan. Dat weet hij. Maar soms is het zo ontzettend moeilijk. Ook voor de kinderen die er op zich goed mee omgaan. Maar de tijd vliegt… en soms vraag ik mij af of het echt nog gaat lukken. Wanneer was het voor jou dan echt klaar? Het moment van, nu ga ik er echt iets aan doen? En hoe heb je dat gedaan? Dankjewel weer….

Wat fijn dat direct al iemand reageert. Hartelijk dank daarvoor. Dat doet goed. Dan zal ik ook eens zoeken naar het naasten forum. Maar persoonlijk haal ik er ook veel uit als ervaringsdeskundigen mij kunnen helpen door aan te geven wat bij hen juist wel of juist niet werkt. Maar ook wat herkenbaar is. Wat de goede redenen waren om wel te stoppen. Of zij echt volledig zijn gestopt of juist ook niet helemaal en of dat nog lukt(e)?

Hallo… Ben nieuw hier en maak mij zorgen. Mijn partner komt uit een voetbalfamilie. Vanaf zijn 15e dronk hij al pils in de kantine na de wedstrijd. Hij sport nog steeds heel veel en werkt fulltime en in wisseldiensten. Door te sporten en gezond te eten compenseert hij zijn alcoholgebruik denk ik grotendeels. Maar hij drinkt vrees ik al jaren veel te vaak en veel te veel. Hij geeft ook toe dat er geen rem op zit. En regelmatig wil hij het zelf ook oprecht veranderen. Soms lukt dat een weekje. Soms een paar dagen. Nooit langer. De laatste tijd lijkt het erger. Misschien ook door de leeftijd. Hij is af en toe echt afwezig of zegt iets ‘geks’. Kleine dingen waaraan ik merk dat het anders is. Of althans, dat denk ik. Hij zegt dat hij het makkelijk kan laten maar dat niet wil. Dat hij het gevoel heeft dat wij (kids en ik) hem controleren. Dat is niet (meer) vaak zo, heel soms check ik de garage of auto wel eens. We hebben dat wel gedaan, maar dat had toch geen zin. Enfin; hij doet nog steeds super veel. Wij werken beiden fulltime al sinds ons samenwonen jaren geleden. Gezorgd voor zieke ouders die te jong overleden zijn, hen verhuisd, administratie regelen etc. Daarbij twee kids (nu pubers). Hij is net zo betrokken en doet net zo veel als ik voor de kids. Nog steeds. De ergste problemen rondom zieke ouders etc zijn al een paar jaar voorbij. Maar ‘s avonds en als hij vrij is… bijna altijd drinken en meestal ruzies daardoor. Wij hebben veel wederzijdse vrienden en lieve familie, maar als ik die in vertrouwen neem.. kan ik niet meer terug. Twee keer is er in al die jaren een ongelukje gebeurd waardoor hij zelf ook vond dat hij echt moest stoppen. Heeft toen een boekje aangeschaft en het ook echt geprobeerd. Ik weet zeker dat hij dat ook echt wilde. Maar uiteindelijk dan toch weer niet.. Inmiddels beheerst het behoorlijk ons leven. Onze relatie en ons gezin. Maar het is niet dat we het niet fijn hebben samen. Het is lastig te omschrijven. Na een gesprek zegt hij vaak dat hij moe wordt van het praten erover. Oorzaak van drinken is vaak zijn schuldgevoel en dat het toch al te laat is. Hij wil niet helemaal stoppen en denkt dat dat is wat ik wel wil en wat ik ook het beste vind, denkt hij. Hij wil ook absoluut geen hulp want die mensen kunnen echt niet meer dan dat hij zelf kan… Omdat ik niet meer zo goed weet wat hiermee te doen, heb ik dit forum opgezocht, op zoek naar herkenbaarheid bij anderen misschien. Op zoek naar tips of advies van ervaringsdeskundigen? Dank daarvoor alvast…