Heel erg interessante stellingen, mijn opperste dank al hiervoor Ja mup, ook ik heb haar ettelijke keren beloofd dat ik het nu onder controle ging krijgen, en dat lukte me elke keer weer opnieuw........voor eventjes, en telkens keer weer ging het dezelfde kant uit. Ze heeft elke keer weer gedacht, mooi zo, nu is zijne euro gevallen en komt het gezin terug op de eerste plaats, en dan plots stond ik daar weer in zwijmelende toestand weer alles leeg te drinken wat er in huis was. Eén van de verwijten is dan ook dat ik mijn beloftes niet waar kon maken, hoe goed bedoeld ook. Ze heeft klap na klap overleefd en algoed dat ik telkens de liefde zelve was the day after, of wij waren er al lang niet meer. Moesten wij deze zaak niet hebben, dan was ze allang weggeweest. Nu zegt ze zelf van, tja, we zullen wel zien, het geloof is helemaal verdwenen en dat kan ik nog wel begrijpen, maar ik gruwel een beetje van het feit dat ze negeert dat ik de antabus pak en dat is een wereld van verschil voor mij. Nog nooit heb ik mijn probleem zo hard aangepakt als nu. Bedankt voor je input Jet, natuurlijk is dit allemaal vrij persoonlijk en heb ik lak aan niet deelnemers, maar ik begrijp je best hoor. Zal eens een vraag lanceren aan tactive of dit draadje alleen voor "ons" mogelijk is. Cath, zij drinkt raar of zelden en dan altijd maar met mate (een uitzondering daar gelaten). Sinds de zaak is gestart hebben we sowieso veel minder tijd voor elkaar dan voorheen, temeer omdat we er zelf boven wonen. Verleden jaar ben ik, wegens het gemis aan warmte, plots verliefd geworden op een "oude" vriendin van me. Iemand die zij ook heel goed kende (door mij) en die lief en leed met me heeft gedeeld sinds mijn 18de. Ik kon het niet helpen, het is me overkomen. Mijn vrouw is dat te weten gekomen, op de meest belachelijke manier, en dat is voor haar een breekpunt geweest. Let wel, ik heb daar nooit iets mee gehad. Het was een crush, niets meer niets minder. Maar haar luchtbel was doorprikt. Ik heb dat ruimschoots goed gemaakt achteraf op 1001 manieren, maar de eerste echte deuk was gemaakt. Ik heb altijd veel vriendinnen gehad, in de letterlijke zin van het woord, en voel me goed in aanwezigheid van. Na dat voorval is het drankprobleem langzaamaan beginnen groeien. Mijn hartsvriendin was ik kwijt, blijkbaar. Dhen, idem hier met de uitzondering dat zij dit wel verder zou kunnen, denk ik. Zonder mij hadden we dit nooit gehad. Ik heb steeds het lef en de durf gehad om iets te starten, connecties, inzicht en de juiste keuzes, maar ik had dit ook niet zonder haar kunnen doen. Het zakelijke aspect, de financiën, het zaakvoeren en de kennis van het materiaal. Als ik hier zou weggaan (moest ze dat financieel aankunnen), gaat haar erg veel energie kosten, maar niet onontkoombaar. Als zij moest vertrekken, dan sta ik her zonder kennis van zaken, dus een soort pat stelling. Zoals je zegt, een gemis van iets aan elkaar is de basis geweest van de hedendaagse beslommeringen. Ik zou nooit die crush hebben gehad, als alles hier koek en ei was, of drinken tot comateuze toestand, etc etc. Dus het niet-compleet-zijn van mezelf zijn is hier een onderdeel van. Ik ben iets kwijtgeraakt en hoop dat nu terug opnieuw te kunnen vinden. De drank heeft me niet geholpen, een externe liefde ook niet. Nu moeten we elkaar (her)ontdekken en het vertrouwen opnieuw opbouwen ! Cath, ik begrijp je voor de 100% Jane, soms krijg ik het idee dat bij Al-Anon de zaken soms erger worden dan ze al zijn. In het begin had ik dat gevoel niet, ze hielpen mijn vrouw om er mee om te gaan, om los te laten en om aan haarzelf te denken in de eerste plaats. Maar nu ik ECHT bezig ben met te stoppen, blijft ze hetzelfde principe nu vasthouden, terwijl er plaats zou moeten zijn voor verandering. Ik ben waarschijnlijk te ongeduldig, dat zegt ze zelf ook. Uiteindelijk heeft ze het min of meer drie jaar moeten slikken dat ik dronken thuiskwam, stinkend naar de zuip, snurkend op de zetel of bed, keer op keer opnieuw, beloftes of geen beloftes, en nu wil ik dat op 14 dagen tijd alles wordt als voorheen. Ik begrijp dat ook, maar ik krijg de indruk dat er geen millimeter begrip meer komt van haar. En dat stoort me best wel. Aan de buitenkant erg succesvol, ook t.o.v. elkaar, aan de binnenkant bijna net zo, tot voor kort (lees bovenstaande). Ik heb eigenlijk nooit gedronken uit eenzaamheid of miserie van welke soort ook. Ik heb altijd gedronken omdat ik graag dronk. Het was altijd fun, ttz, tot een zekere hoogte. Het zwijmelen, de blackouts, het vallen was er teveel aan. Ik moest vragen aan anderen of ik me goed had geamuseerd de dag voordien. Had er dus geen bal aan eigenlijk, alleen een fikse kater (min of meer) Het naar elkaar groeien is dus gestopt sinds vorig jaar en we dreven alleen maar verder en verder weg, bijna ieder zijn eigen ding. Ze heeft idd niet meer graag dat ik meega naar feestjes, omdat ze dan teveel op mij moet letten, gaat hij of houd hij stand, ga ik straks hem weer moeten ondersteunen, val ik weer in affronten ? Maar nu drink ik niet meer, ze hoeft zich nu daar geen zorgen meer over te maken, want ik KAN niet meer drinken. Dat moet toch ls een blok van haar schouders vallen, niet ? Ik ben natuurlijk nog maar juist begonnen en ze heeft idd geen enkele garantie dat ik doorzet, dus time will tell. Ik neem vandaag mijn derde antabus en blijf het nemen zolang het nodig is. Dit is voor mij de enige manier, en ik heb gemerkt dat de alcovrije (arm) biertjes er perfect bij gaan, zonder dat ik het echte wil. Voor nu, moet ik haar ook wat los laten zodat ze alles kan evalueren en het beste ervan hopen.