Spring naar bijdragen
Forum Verslavingdebaas
Etty

Als zij maar gelukkig zijn

Aanbevolen berichten

Een stukje uit een boek van Jeff Foster dat ik van de week las en ik goed vind passen in dit themadraadje!

“Probeer me alsjeblieft niet te repareren. Ik heb niet om jouw oplossingen gevraagd.

Als je me probeert te repareren, activeer je onbedoeld diepe gevoelens van onwaardigheid, schaamte, falen, twijfel aan mezelf in me.  Ik kan daar niets aan doen. Ik krijg het gevoel dat ik moet veranderen om jou een plezier te doen, mezelf moet transformeren alleen maar om jouw angst weg te nemen, mezelf moet verbergen om een eind te maken aan jouw weerstand tegen hoe ik ben …..

….Ik weet dat je bedoelingen goed zijn! Ik weet dat me echt wilt helpen. Je wilt dienstbaar zijn.  Je wilt de pijn van mensen wegnemen als je die ziet. Je wilt opbeuren, wakker maken, zorgen voor, onderwijzen, inspireren. Je gelooft echt dat je een positief, meelevend, onzelfzuchtig, aardig, goed , lief, puur en spiritueel persoon bent.  Maar ik wil dat je weet, eerlijk waar mijn vriend, dat ik me juist helemaal niet geliefd voel als je op die oude manier van me probeert te houden.  Het voelt alsof je probeert je eigen spanning te verminderen als je poogt me te repareren.  

Onder het mom van ‘aardig’ en ‘behulpzaam’ en ‘spiritueel’ zijn, heb ik het gevoel dat je me verstikt, smoort, afwijst, beschaamt en totaal niet van me houdt als je me probeert te repareren….

…..zodra je ophoudt me te ‘helpen’ help je me het meest! Dan houd ik op met proberen mezelf te veranderen om jou een plezier te doen! Dan voel ik me veilig, gerespecteerd, gezien voor wat ik ben. Dan kan ik terugvallen op mijn eigen objectieve kracht….

…. Zonder jouw druk, je eis dat ik mezelf in de steek laat en anders ben, genezen, getransformeerd, verlicht, ontwaakt, geheeld, ‘beter’, kan ik mezelf beter zien.  Kan ik mijn eigen innerlijke bronnen ontdekken…  …Kan ik me veilig genoeg voelen om ruimte te maken voor mijn ware gevoelens, gedachten, verlangens en die tot uitdrukking brengen, mijn eigen kijk op de dingen hebben.  Voel ik me niet meer gesmoord, een slachtoffer, een klein kind ten opzichte van de deskundige volwassene.  Staat de moedige strijder in me op. Adem ik dieper… …. Voel ik me licht en vrij, bevrijd van je afkeuring.

Je helpt me zo als je me niet meer probeert te helpen, mijn vriend! Ik heb mijn eigen antwoorden nodig, mijn eigen waarheid, niet die van jou.  Ik heb behoefte aan een vriend, aanwezig en waarachtig, iemand die me vasthoudt als ik breek en weer heel word, geen deskundige of verlosser of iemand die me probeert tegen te houden om mijn eigen proces door te maken.

En zie je, als je me probeert te redden, dat je dan in feite jezelf in de steek laat? Dat je dan wegloopt voor je eigen ongemakkelijke gevoel, je eigen niet geleefde mogelijkheden, en je richt op die van mij ?  Ik word dan je ultieme afleiding. Die wil ik niet meer zijn voor jou…”

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Toen ik het las dacht ik aan mezelf en het zorgen maken om mijn kinderen, ze maar al te graag willen helpen. En hoe ik daar mezelf vaak in moest en moet afremmen. Op mijn handen zitten, op mijn tong bijten. Niet appen. Niet (elke keer) googelen en linkjes doorsturen. Dit stukje  verwoordt wat mij betreft goed waarom je je soms niet moet bemoeien. Dat had ik nog nergens zo gelezen.  

(dit geldt uiteraard niet voor dingen die je kind echt niet zelf kan). 

Ik dacht ook aan hoe het de andere kant op werkt, aan hoe ik me soms voel als iemand mij ongevraagd adviezen of oplossingen geeft waar ik niet om heb gevraagd.  Dat het lief bedoeld is, ik er geen probleem mee heb, maar dat het inderdaad vaak het effect heeft dat ik verder weg drijf van mijn eigen verlangens.  Dus als mijn doel is om dichter bij mijn verlangens te komen, dan kan ik misschien ook eens naar mezelf luisteren, in plaats van een ander naar mij te laten luisteren. Niet alles maar delen.  Maar schrijven bijv. .  En als ik vastloop  kan ik altijd nog met vragen op iemand afstappen; wat zou jij doen? Wat hoor jij in mijn verhaal?  

 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
16 uur geleden zei Etty:

Een stukje uit een boek van Jeff Foster dat ik van de week las en ik goed vind passen in dit themadraadje!

“Probeer me alsjeblieft niet te repareren. Ik heb niet om jouw oplossingen gevraagd.

Als je me probeert te repareren, activeer je onbedoeld diepe gevoelens van onwaardigheid, schaamte, falen, twijfel aan mezelf in me.  Ik kan daar niets aan doen. Ik krijg het gevoel dat ik moet veranderen om jou een plezier te doen, mezelf moet transformeren alleen maar om jouw angst weg te nemen, mezelf moet verbergen om een eind te maken aan jouw weerstand tegen hoe ik ben …..

….Ik weet dat je bedoelingen goed zijn! Ik weet dat me echt wilt helpen. Je wilt dienstbaar zijn.  Je wilt de pijn van mensen wegnemen als je die ziet. Je wilt opbeuren, wakker maken, zorgen voor, onderwijzen, inspireren. Je gelooft echt dat je een positief, meelevend, onzelfzuchtig, aardig, goed , lief, puur en spiritueel persoon bent.  Maar ik wil dat je weet, eerlijk waar mijn vriend, dat ik me juist helemaal niet geliefd voel als je op die oude manier van me probeert te houden.  Het voelt alsof je probeert je eigen spanning te verminderen als je poogt me te repareren.  

Onder het mom van ‘aardig’ en ‘behulpzaam’ en ‘spiritueel’ zijn, heb ik het gevoel dat je me verstikt, smoort, afwijst, beschaamt en totaal niet van me houdt als je me probeert te repareren….

…..zodra je ophoudt me te ‘helpen’ help je me het meest! Dan houd ik op met proberen mezelf te veranderen om jou een plezier te doen! Dan voel ik me veilig, gerespecteerd, gezien voor wat ik ben. Dan kan ik terugvallen op mijn eigen objectieve kracht….

…. Zonder jouw druk, je eis dat ik mezelf in de steek laat en anders ben, genezen, getransformeerd, verlicht, ontwaakt, geheeld, ‘beter’, kan ik mezelf beter zien.  Kan ik mijn eigen innerlijke bronnen ontdekken…  …Kan ik me veilig genoeg voelen om ruimte te maken voor mijn ware gevoelens, gedachten, verlangens en die tot uitdrukking brengen, mijn eigen kijk op de dingen hebben.  Voel ik me niet meer gesmoord, een slachtoffer, een klein kind ten opzichte van de deskundige volwassene.  Staat de moedige strijder in me op. Adem ik dieper… …. Voel ik me licht en vrij, bevrijd van je afkeuring.

Je helpt me zo als je me niet meer probeert te helpen, mijn vriend! Ik heb mijn eigen antwoorden nodig, mijn eigen waarheid, niet die van jou.  Ik heb behoefte aan een vriend, aanwezig en waarachtig, iemand die me vasthoudt als ik breek en weer heel word, geen deskundige of verlosser of iemand die me probeert tegen te houden om mijn eigen proces door te maken.

En zie je, als je me probeert te redden, dat je dan in feite jezelf in de steek laat? Dat je dan wegloopt voor je eigen ongemakkelijke gevoel, je eigen niet geleefde mogelijkheden, en je richt op die van mij ?  Ik word dan je ultieme afleiding. Die wil ik niet meer zijn voor jou…”

Hmm dit komt wel binnen aan mijn adres mbt mijn ipad verslaafde.......

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Ja mbt de kinderen ook. De oudste heeft weer wiskunde tentamen vandaag en zit volop in de studiekeuze perikelen. Maar die geeft wel zo heftig lik op stuk als ik daarbij probeer te "helpen", daarmee vergeleken is dit citaat heel erg lief en diplomatiek. Maar t komt wel op hetzelfde neer. 

Het is vernederend inderdaad. "Ik weet het allemaal, follow these easy instructions". En ik haatte het vroeger toen ik kind was. En ik doe nu hetzelfde. Aargh. 

bewerkt door bumperjim

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Het gaat natuurlijk mis bij geliefden die in een slachtofferrol zitten en claimen dat jij verantwoordelijk bent als het gaat om de oorzaak, of om de problemen op te lossen.  Bij een puber bij wie je nog steeds vraagt of het niet koud is zonder jas en die je daarvoor de wind van voren geeft,  makkie.  Dan kun je heel makkelijk zien dat wat je doet, dat je daarmee mag stoppen. Loslaten.  De ander helpt jou. 

Maar iemand die dat loslaten als een straf ervaart, die misschien wel nooit gaat ontdekken waar zijn eigen kracht zit, of de behoefte helemaal niet voelt, die niet met rust gelaten wil worden maar die jou  niet met rust kan laten, dat is andere koek.  Dan is het loslaten misschien wel alleen zelfbehoud. En wie weet is de ander uiteindelijk stevig genoeg om op eigen benen te staan.  Wie niet waagt die niet wint. 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
3 uur geleden zei Etty:

Maar iemand die dat loslaten als een straf ervaart

Die moet je het loslaten als een leuke uitdaging brengen (zo nodig stap voor stap in meerdere kleine uitdaginkjes).

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Maak een account aan of meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je moet lid zijn om een opmerking achter te kunnen laten

Account aanmaken

Maak een account aan in onze gemeenschap. Het is makkelijk!

Registreer een nieuw account

Aanmelden

Ben je al lid? Meld je hier aan.

Nu aanmelden

×
×
  • Nieuwe aanmaken...