Spring naar bijdragen
Forum Verslavingdebaas
Etty

Als zij maar gelukkig zijn

Aanbevolen berichten

Een therapeut stelde me dit jaar de vraag: wat doe jij voor jezelf, zo in een week, zonder anderen daarbij als referentiepunt te hebben? 

Ik kon, behalve mijn wekelijkse bezoek aan het Filmhuis, niets bedenken.  Wat een openbaring. 

Ik noem mezelf flexibel, maar eigenlijk bedoel ik: ik gooi mijn eigen planning overhoop voor jou, als jou iets dwars zit, als je pijn hebt, als ik bang word dat je je van me af gaat keren.  En vervolgens komt er van mijn eigen planning niets terecht, en heb jij misschien niets eens door èn nodig dat ik dat voor je deed.  Misschien zou het juist beter voor je zijn als ik wat vaker zou zeggen: vanavond ga ik in bad met een boek want ik ben op.
 
En zo zijn er jaren voorbij gegaan waarin ik beschikbaar heb zitten wezen,  in afwachting totdat een ander een beroep op mij deed.  Leuke of belangrijke dingen voor mezelf kwamen niet tot ontwikkeling, omdat ik mezelf onbewust de teleurstelling wilde besparen van het verheugen op, het gevoel van het vuur van binnen, en het dan weer ‘moeten’ opgeven, want hee, jij gaat altijd voor, natuurlijk.  Als ik weet dat jij het rot hebt kan ik sowieso nergens van genieten. 

Zolang jij maar gelukkig bent, of op weg het te worden, zodat ik ooit, ooit, zelf aan de beurt kom.  Het speelt bij mijn partner en kinderen, toen ik nog geen kinderen had waren het andere familieleden of vrienden die een beroep op mij wilde doen of het zich lieten welgevallen dat ik ze wilde 'helpen'.  Er is altijd wel iemand die in de problemen zit en die je kunt bellen.   Een fix, want het is een verslaving.  Dat bedoel ik overigens niet lelijk naar mezelf: als je dit niet door hebt dan kun je er niets aan doen.  Ik kon er niets aan doen. 

Ik ben nu in een boek bezig van Robin Norwood, ‘als hij maar gelukkig is’.  

Ik was een keer in gesprek met een hulpverlener mbt de hulp aan mijn zoon met ADHD plus plus, en ze vroeg of ik wel eens van codependency had gehoord.  Dat ik me daar vooral eens in moest verdiepen. Er is veel op internet te lezen.  

Verder heb ik veel gehad aan Geweldloze communicatie van Rosenberg. Vooral het deel over de eigen behoeften leren kennen.  En : natural giving.   Want de ander is natuurlijk belangrijk en heeft soms hulp nodig.  Elkaar helpen geeft veel voldoening.  maar:   ' Natural Giving: anything we do in life which is not out of that energy, we pay for and everybody else pays for. Anything we do to avoid punishment, everybody pays for. Everything we do for a reward, everybody pays for. Everything we do to make people like us, everybody pays for. Everything we do out of guilt, shame, duty, or obligation, everybody pays for."

Het is wel reuzeleuk om hieruit te ontwaken, overigens.  Wauw!

Ik weet niet of dit de plek is maar daar komen we gauw genoeg achter, uitwisseling en spiegeling met anderen werkt ook goed.   

Ervaringen? 

 

 

 

 


 

bewerkt door Etty

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Mijn man is ook zo iemand. Hij vliegt voor je of iemand anders als je het hem vraagt. Maar voor zichzelf niks. Als ik vraag wat ie wil gaan doen als ie met pensioen is,....hij zou het niet weten. 

Een ander helpen daar krijgt hij energie van.

bewerkt door GewoonDoen

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
42 minuten geleden zei Etty:

Ik noem mezelf flexibel, maar eigenlijk bedoel ik: ik gooi mijn eigen planning overhoop voor jou, als jou iets dwars zit, als je pijn hebt, als ik bang word dat je je van me af gaat keren.  En vervolgens komt er van mijn eigen planning niets terecht, en heb jij misschien niets eens door èn nodig dat ik dat voor je deed.  Misschien zou het juist beter voor je zijn als ik wat vaker zou zeggen: vanavond ga ik in bad met een boek want ik ben op.

Zo ben ik zelf ook. En mensen maken er maar al te graag gebruik van he. Het oneerlijke is ook nog dat mensen het van je gaan verwachten, waardoor je er niet echt (openlijk) waardering voor krijgt. Dat hoort dan nou eenmaal bij je ofzo, "zo ben je nu eenmaal". Terwijl een egocentrische klootzak bij wijze van spreken alle credits krijgt als hij out of the ordinary een keer wat voor een ander doet. Ik merk dat zelfs binnen mijn familie. Dan denk ik ook: stikken jullie er dan maar lekker in. Maar aard van het beestje he.

Ik merk wel dat ik erg boos ben nadat ik dit zo schreef. Met name richting mijn ouders. Daar moet ik wat mee.

bewerkt door Sandro

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Tjeee,  dit roept wel veel herkenning op. Ik ga hier maar eens meelezen. Ook wat je zegt,  ik had het niet door.... Maar wat word je er moe van, en idd het vuur in je zelf, de passie voor iets.... Waar is dat gebleven?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
50 minuten geleden zei GewoonDoen:

Mijn man is ook zo iemand. Hij vliegt voor je of iemand anders als je het hem vraagt. Maar voor zichzelf niks. Als ik vraag wat ie wil gaan doen als ie met pensioen is,....hij zou het niet weten. 

Een ander helpen daar krijgt hij energie van.

Nou verdomd als t niet waar is, ik ging schrijven t is precies mijn vrouw. 

En die zijn beide verslaafd aan de schermen en nemen weinig initiatief. 

We stuiten hier op iets belangrijks denk ik.

Een ander helpen geeft energie, schrijf je, dat had ik nog niet zo bekeken maar dat kon t wel eens zijn ja. 

Als mijn vrouw op de bank zit te niksen en er zou iemand bellen help ik heb de trein gemist aan de andere kant vh land, dan sprong ze meteen enthousiast in de auto. 

bewerkt door bumperjim

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
22 uur geleden zei Sandro:

Zo ben ik zelf ook. En mensen maken er maar al te graag gebruik van he. Het oneerlijke is ook nog dat mensen het van je gaan verwachten, waardoor je er niet echt (openlijk) waardering voor krijgt. Dat hoort dan nou eenmaal bij je ofzo, "zo ben je nu eenmaal". Terwijl een egocentrische klootzak bij wijze van spreken alle credits krijgt als hij out of the ordinary een keer wat voor een ander doet. Ik merk dat zelfs binnen mijn familie. Dan denk ik ook: stikken jullie er dan maar lekker in. Maar aard van het beestje he.

Ik merk wel dat ik erg boos ben nadat ik dit zo schreef. Met name richting mijn ouders. Daar moet ik wat mee.

Ik denk dat als je alleen maar geeft wat je echt te geven hebt, dat je dan waarschijnlijk veel meer te geven hebt.   Het is niet zo dat ik de energie niet heb, maar het zuigt me leeg als ik het eigenlijk alleen maar doe om niet afgewezen te worden, of om erkenning te krijgen. 

Ouders zijn vaak wel de bron hè, waar het patroon is ontstaan.  Mijn moeder deed'alles'voor je, maar soms wel met een tegenzin die er subtiel doorheen schemerde en die ze nooit benoemde. Je kon tien keer vragen of het echt geen probleem was, ze gaf het nooit aan.  Waardoor je nooit wist of ze het wel echt van harte deed.    Dus dacht je dat ze het misschien wel altijd met tegenzin deed.  Misschien wel, misschien niet.   Dat is wel een pijnlijk gevoel, dat iemand iets voor je doet maar je eigenlijk verwijt maar dat niet zegt.   Dat de actie een belasting is  in plaats van  de bevrediging van de behoefte om via helpen in verbinding te zijn.  Het schept een soort schuld die je nooit kunt inlossen, hoe je ook je best doet.  Hoe dankbaar je je ook toont.  

Eigenlijk moet je wel af en toe nee zeggen om de indruk te wekken dat je het graag doet:).  

Accepteren dat je zelf deze patronen ook hebt, helpt.  Maakt je ook milder naar je ouders: zij hebben de patronen op hun beurt ook aangeleerd van hùn ouders.   Boosheid naar mijn ouders, daar zit vaak de frustratie onder van mijn eigen onvermogen uit het patroon te stappen. 
 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

@jopie en @Etty

Wat ontzettend herkenbaar...er midden in zittend, er telkens weer intrappen....voelde ik me soms zó moedeloos...

Kennis van de materie, KMW, compassie, erover praten, schrijven...reflectie....moed....ja, dan zijn er stapjes te zetten. 

Kwetsbaar en toch ook krachtig.

Gewoon.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Het is.voor mij zeker een thema. In vriendschappen vooral ook. Ook.op het werk. Thuis. Ja overal. 

Ik ben me er bewust van. Óók dat ik degene ben die zegt: geen probleem ( maar ondertussen...) En dat verfoei ik dan weer van mezelf. Vooral pijnlijk in de gezinssituatie.

Ben er actief mee bezig.  Aan het oefenen. Hard work.

Zwemmen en toneel. Alleen omdat ik het leuk vind. Na burn-out weer begonnen.  Omdat het nodig is.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Op 9-8-2019 om 10:12 zei Etty:

Accepteren dat je zelf deze patronen ook hebt, helpt.  Maakt je ook milder naar je ouders: zij hebben de patronen op hun beurt ook aangeleerd van hùn ouders.   Boosheid naar mijn ouders, daar zit vaak de frustratie onder van mijn eigen onvermogen uit het patroon te stappen. 

Ik dacht er laatst nog aan; ik kan mijn ouders echt niet de schuld geven van mijn verslaving. En dat doe ik dan ook niet. De verslaving heeft met mezelf te maken.

Maar ze hadden wel in kunnen grijpen toen ik nog jong was en ze me betrapten op bepaalde dingen. Dat hebben ze onvoldoende gedaan, in mijn ogen. In mijn jeugd kon ik echt alles maken. Zo veel vrijer als dat ik mijn eigen kinderen nu opvoed overigens. 

In mijn geval word ik voor mijn gevoel niet hetzelfde behandeld als mijn broers. Alles wat ik doe wordt voor normaal aamgenomen, terwijl alles wat mijn broers doen met gejuich ontvangen wordt. Dat voelt ontzettend oneerlijk.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Ik ben inderdaad de oudste van drie. Zal er wel mee te maken hebben, denk ik. Verder ben ik de meest verantwoordelijke van de drie broers (al zeg ik het zelf, maar iedereen die ons kent zal het beamen). Ik heb ook geen (financiële) hulp nodig gehad van mijn ouders, i.t.t. mijn broers. 

Ander aspect is dat mijn broers dichtbij mijn moeder wonen en ik de enige ben die een stuk verder weg woont, ik zie mijn familie dus ook een stuk minder vaak. Krijg je toch een net andere band van.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
12 minuten geleden zei Sandro:

Ik ben inderdaad de oudste van drie. Zal er wel mee te maken hebben, denk ik. Verder ben ik de meest verantwoordelijke van de drie broers (al zeg ik het zelf, maar iedereen die ons kent zal het beamen). Ik heb ook geen (financiële) hulp nodig gehad van mijn ouders, i.t.t. mijn broers. 

Ander aspect is dat mijn broers dichtbij mijn moeder wonen en ik de enige ben die een stuk verder weg woont, ik zie mijn familie dus ook een stuk minder vaak. Krijg je toch een net andere band van.

+1

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
25 minuten geleden zei Sandro:

Ik ben inderdaad de oudste van drie. Zal er wel mee te maken hebben, denk ik. Verder ben ik de meest verantwoordelijke van de drie broers (al zeg ik het zelf, maar iedereen die ons kent zal het beamen). Ik heb ook geen (financiële) hulp nodig gehad van mijn ouders, i.t.t. mijn broers. 

Ander aspect is dat mijn broers dichtbij mijn moeder wonen en ik de enige ben die een stuk verder weg woont, ik zie mijn familie dus ook een stuk minder vaak. Krijg je toch een net andere band van.

Ai dat klinkt bekend, zie ik veel om me heen.  En ook wel in mijn eigen gezin.  Degene die zelf zijn broek op kan houden wordt over het hoofd gezien.   De aandacht gaat naar de zorgenbroeders, die applaus krijgen bij elke scheet in de hoop dat ze eindelijk eens volwassen worden:).  Dat ze letterlijk geen omkijken naar jou hebben zou je op kunnen vatten als iets positiefs, maar zo werkt het natuurlijk niet.  Je wil dat ze zien en benoemen waar jij je successen mee viert, ook al gaat het je misschien makkelijker af.  

Ouders hebben het vaak niet door! En wat zou ik het graag willen weten als mijn lieve zoon met zoiets rondloopt. 

Is het iets om een keer te bespreken met ze?   

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Niet te dicht bij je ouders wonen. Zij moeten ook zelfstandig blijven. (Bij 1 ouder mislukt, met de ander een betere verhouding)

Maar ik geef het nu mijn eigen kinderen wel mee. ( het liefst niet te ver :blush: ) 

bewerkt door GewoonDoen

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Verslaving of co-dependency kunnen te maken hebben met een verloren tweelinghelft. Als je toch aan het lezen bent. Daar zijn diverse boeken over. Wat me zeer aanspreekt is: Gesucht, mein erlorener Zwilling van Barbara Schlochow. Dan moet je wel het Duits beheersen.

Alcoholgebruik en vooral misbruik zorgt voor verlies aan vitaminen en mineralen, waaronder magnesium, zink en vitamine B. Alleengeboren tweelingen nemen vaak allerlei voedingsstoffen slechter op; vooral vitamine B12.

Je schrijft dat ouders de bron zijn maar denk ook dat je op jou reageren. Denk dat mijn overbezorgde moeder iets aanvoelde, dat ze wilde 'beschermen'. Ze wilde dat ik vroeger niet uit huis ging, vond me te kwetsbaar, alhoewel ze nauwelijks naar me omkeek.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Op 12-8-2019 om 18:44 zei Etty:

Ai dat klinkt bekend, zie ik veel om me heen.  En ook wel in mijn eigen gezin.  Degene die zelf zijn broek op kan houden wordt over het hoofd gezien.   De aandacht gaat naar de zorgenbroeders, die applaus krijgen bij elke scheet in de hoop dat ze eindelijk eens volwassen worden:).  Dat ze letterlijk geen omkijken naar jou hebben zou je op kunnen vatten als iets positiefs, maar zo werkt het natuurlijk niet.  Je wil dat ze zien en benoemen waar jij je successen mee viert, ook al gaat het je misschien makkelijker af.  

Ouders hebben het vaak niet door! En wat zou ik het graag willen weten als mijn lieve zoon met zoiets rondloopt. 

Is het iets om een keer te bespreken met ze?   

Oef, ja ik zie het bij mijn kinderen - de aandacht gaat naar de zorgenbroeders..... en dan vooral mijn aandacht. Is ook een soort verslaving. Als het met hem niet zo lekker gaat voel ik me eindeloos rot, en als het beter gaat knap ik ook weer op. Idioot natuurlijk en het toonbeeld van codependency. Ik probeer me te hervormen; heb laatst dapper nee gezegd tegen een financiele hulpvraag, hoe moeilijk ik dat ook vond, maar zag dat het eigenlijk een heel goed effect had (eigen bonen doppen). Overigens merk ik dat het na de overgang veel beter gaat met nee zeggen en voor mezelf zorgen. Zouden onze dames-hormonen een rol spelen in die behoefte om te zorgen? 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Volgens mij nemen de 'zorghormonen' af na/tijdens de overgang. Meen ik ergens gelezen te hebben...maar dat weet ik niet zeker, want het geheugen wordt er in ieder geval niet beter op door de dames hormonen :D

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Ik dacht het ook ja, van die afnemende zorghormonen. Maar ze worden natuurlijk ook ouder hè, waardoor je meer door hebt dat je aan het pamperen bent.   Net als dat het op een gegeven moment raar gaat voelen om billen te vegen. 

4 uur geleden zei Marguerite:

Ik probeer me te hervormen; heb laatst dapper nee gezegd tegen een financiele hulpvraag, hoe moeilijk ik dat ook vond, maar zag dat het eigenlijk een heel goed effect had (eigen bonen doppen). 

 Ik probeer het ook, en dat gaat steeds beter.  Wat was ik altijd voorzichtig, veel liever dan ik me voelde.  

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Maar....... 

Het is ook een "systeem" waar je inzit. Waar je niet zomaar (hoppaaaaa) zelf, alleen, uitstapt. 

Waar alcohol wellicht lonkt en verleidt, zodra jij besluit te stoppen, zal binnen dit systeem "de ander", als die nog niet zover is, steeds zwaardere middelen inzetten om jou binnen dat "systeem" te houden... 

.. en die ander is wel per definitie iemand waar je van houdt. 

Dat stuk, de wellicht onbewuste, maar zeer zeker actieve, rol van "de ander" in dit onthechtingsproces heb ik de afgelopen jaren onderschat. 

Daar hoort ook bij (of kan ook bijhoren) het drama zo groot maken (de ellende laten ontstaan en laten escaleren) tot exact dat punt waar jij wél weer in beweging komt. Daar hoort ook bij (of kan ook bijhoren) jou zo in stelling brengen dat ze voor niets verantwoordelijkheid hoeven dragen. En zo nog wat dingen... 

Ik ben verbaasd, ook enigszins geschokt, maar vooral verdrietig over het gedrag van mijn kinderen nu mijn geldkraan dicht is, ik niet meer direct aan kom zeilen uit welke kant van het land ook voor een oppasprobleem, me niet meer bemoei met welk intern relatieprobleem dan ook. Ze slaan terug, hard. En hoe meer duidelijk wordt waar zij zelf falen, hoe harder.  

Verdrietig voor mij. Niet helpend voor hen. 

Ik begrijp dat het normaal is, erbij hoort, tijd en energie kost. Ik weet alleen niet of ik die tijd en energie nog heb. En ook niet of zij zover komen om hun eigen aandeel in dat geheel te zien. 

 

 

 

 

bewerkt door Jopie

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Maak een account aan of meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je moet lid zijn om een opmerking achter te kunnen laten

Account aanmaken

Maak een account aan in onze gemeenschap. Het is makkelijk!

Registreer een nieuw account

Aanmelden

Ben je al lid? Meld je hier aan.

Nu aanmelden

×
×
  • Nieuwe aanmaken...