Spring naar bijdragen
Forum Verslavingdebaas
Etty

Stoppen met verdoven

Aanbevolen berichten

Wat mooi beschreven Etty. Zeker leuk, en ook spannend. Ik heb me ook wel in dat soort weekenden begeven en dus herken de bespiegelingen die je vooraf kunt hebben. Het kan alle kanten uitgaan op zo'n weekend. Hoe vaker je het doet, hoe beter je erin wordt. Ben benieuwd naar je ervaringen. 

bewerkt door Lonster

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Het was een goede ervaring.  Heb mezelf in de groep goed kunnen observeren.  Er was ook een stilte ochtend, wat ik nog nooit had gedaan.  Elkaar niet aankijken, in stilte eten.  Dat was eigenlijk wel heel confronterend voor mij: ik vond het heerlijk om niets te hoeven doen, gewoon zijn.    Een hele belangrijke ervaring, want het deed me zien hoeveel energie ik eigenlijk besteed aan mijn best doen in contact, hoeveel spanning dat eigenlijk oproept, wat een druk dit de hele dag op me legt.  Ik heb voortdurend het gevoel dat ik iets moet doen, voorkomen.  Het is nog niet goed. Iets is er niet goed.  Zeg ik het goed? Kan ik hier wel gaan zitten?  Is hij nou boos of...   Ook als ik stil op de bank met een boek zit sta ik in een soort stand by modus.  Dat was voor het eerst even helemaal weg.    Een ontspanning die ik nog nooit heb gevoeld.  Mensen om me heen en niets hoeven doen om me veilig te wanen, er gewoon mogen zijn.   Ik ben blij met deze ontdekking. 

Mijn partner vertelde dat hij bier had gedronken toen ik weg was.    Dat deed me wel wat, deed me een beetje wankelen.    Mmmm,..... 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Op 3-5-2019 om 08:53 zei GewoonDoen:

Moet nu denken aan het boek Ki.

Ja?  vertel!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Niet gelezen?

Ki, van Hans Peter Roel.

Kreeg de tip destijds van Thee.

Die man doet hetzelfde wat jij dit weekend hebt gedaan, maar dan langer. :D

 

bewerkt door GewoonDoen
Aanvulling

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Hij? Je man....

Ik heb die onrust ook gehad en nu soms weer. 

Moeten....niet bij jezelf zijn.

Jezelf toch weer voorbij lopen.

Ga zitten en geef je over aan een boek, de wereld vergaat niet als je even weg bent.  

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

En als je man bier wil drinken....laat hem..zijn leven. Jij wilt dat niet, want dan wordt dat weer zo'n gewoonte. Hij zijn hobby, jij het jouwe :D

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

mooi Etty, die totale ontspanning door kompleet in het hier en nu te zijn
en dan thuis weer wankelen, door zoiets onbenulligs als bier haha
(en dat in het verleden en bij een ander ook nog)
gelukkig weet jij welke ervaring het waardevolst was en is voor jou♥

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Wat bedoel je met wankelen? 

Ik vind gewoon ‘zijn’ ook het moeilijkst dat er is. Zo lijkt het in ieder geval. Zelfs als ik alleen ben. Gek.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
2 uur geleden zei Etty:

Ook als ik stil op de bank met een boek zit sta ik in een soort stand by modus.  Dat was voor het eerst even helemaal weg. 

Heerlijk he? En zooooooo herkenbaar.....

Ik ken dat gevoel...ik noem het: 'waar is de brand?' Aanstaan. Alert zijn. Er is altijd gevaar. In basis is dat wat ik verdoofde. Ik weet inmiddels een beetje waar het vandaan komt, hoe het werkt, de mechanismen. Ik heb nog niet zolang geleden ontdekt dat elke nieuwe situatie (nieuwe ervaringen en maakt niet uit groot of klein) dit gevoel oproept, versterkt. Heel onhandig als je in je werk steeds op nieuwe plekken komt, met nieuwe mensen moet werken.  Elke keer 'groot alarm'. Tot ik het ontdekte...hoe het werkt, wat er met me gebeurt. Nu kan ik met ratio omgaan met deze emoties/gedrag. Dat ervaar ik als een grote stap voorwaarts. Ik heb geworsteld...als dat werk zoveel teweeg brengt, moet ik dat dan wel willen? Terwijl het zo mijn passie is....Nog drinkend zou dit nooit zo gelukt zijn. Oke...het roept 'gevaar'...maar het is niet reeel....dat.

Fijn dat je zo n positieve ervaring hebt gehad. Het gaf mij altijd moed, dat ook ik in staat ben te zijn met mezelf. Ook met mensen om me heen.  Het in de praktijk brengen, doen...valt niet altijd mee...maar het kan...het gaat alleen niet vanzelf haha...en dat wil ik graag...ik wil het Nu en Meteen....toch maar weer eens de aandacht op mediteren, wandelen...

Overigens ben ik na zo n retraite week een keer teruggevallen :blush: 

 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Mooi dat het zo bevallen is. Ik heb eens een retraite gedaan met vier dagen stilte. Heel bijzonder inderdaad. Ik was bang dat ik heel erg zou gaan malen, maar het tegendeel was waar; het waren rustige dagen en interessant. Je hebt een ander contact met anderen. En eten in stilte met anderen heb ik ook vaker gedaan. Fijn dat iedereen een half uur zijn mond houdt en je rustig en met aandacht kunt eten. Veel mensen lijkt het moeilijk, die stilte. Ik vond het juist heel natuurlijk aanvoelen. De retraite was in voormalig klooster in Werkhoven; Samaya. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
1 uur geleden zei Lonster:

Veel mensen lijkt het moeilijk, die stilte. Ik vond het juist heel natuurlijk aanvoelen. 

Ik denk dat het ook dichtbij onze 'natuurlijke staat' komt.   Geen contact  mogen maken bevrijd je direct van die focus op de ander.   Dus: wie ben je zonder dat de ander (eigenlijk of onbewust) het referentiepunt is van je handelen?    Wat doe je dan?   Als een betere indruk maken, voorkomen van afwijzing, stiekem hengelen naar aandacht geen rol meer speelt?   

Zo had ik het als kleine uk natuurlijk graag gehad: gewoon mogen zijn, me gedragen zoals het in me zou opkomen zonder de angst iets verkeerds te doen, iemand verdrietig of boos te maken.  Ik ben het zo gewend geraakt om àlles in de gaten te houden,  elk gezicht scannen, elke blik lezen, elke diepe zucht, hangende schouder, somberheid in een stem.   En mijn aandacht is dààr, waar er een vermeend beroep op mij wordt gedaan, of waar ik moet voorkomen dat het uit de hand loopt.    Ik zie wel eens een kind, zo op  zijn hoede.  De bliksemafleider spelen, de clown,   de helper.  Trots.   

Het is wel een avontuur, dat leven.    Zoals nu kan ik er echt even van genieten ook. 

Wankelen, nou ja,  ik merkte dat mijn partner die dan misschien weer gaat drinken,  me het gevoel gaf van een grote afstand, en dat ik die alleen maar zou kunnen overbruggen door mee te doen.  En dat wil ik niet.  Dus wat betekent dat?  We hebben het echt leuk nu vind ik.    Het zou goed kunnen dat als hij weer gaat drinken  het voor hem weer een worsteling gaat worden ook,   ach, wie houd ik voor de gek, dat gààt het worden.   Totdat hij besluit: ik drink niet meer.   Ik heb daar gewoon helemaal geen zin in, ik genoot van de rust, nu komen er wellicht meer triggers.  Maar dat is wel het leven, jaja.  

 

 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Dank voor je uitleg. 

Mij helpt het om te accepteren dat er soms even afstand is. Dat dat mag en kan. No big deal. Alles verandert. Dan hoef ik niets gelijk te repareren of extra aan de slag. En verwacht ik dat ook niet van de ander. 

( lukt natuurlijk niet sltijd. Maar vaak wel! Zo hoef ik mijn partner ook niet meer altijd leuk te vinden. Ook geen big deal)

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Het brengt mij wel bij de vraag: voor wie doe ik het eigenlijk, dat stoppen. Ja, dat doe ik voor mezelf, maar toch....

Of hij wel of niet drinkt, daar gaat het niet om merk ik.  We zouden daar prima afspraken over kunnen maken, zodat het voor ons allebei oke is.  Mijn eigen wankelen, daar zit verzet op.  En voor je het weet is het een excuus.  

Ik moet er gewoon niet aan denken, onder invloed zijn.    Ik heb nu elke dag momenten dat ik het leven als onbelast ervaar,  dankzij de oefeningen die ik doe.  Daar kan geen drank tegenop.  Er zijn ook dagen dat ik daar de brui aan geef en de hele dag zwaarmoedig ben en in verzet. Als ik op zo'n dag besluit om te gaan drinken en dat leidt weer tot het de brui geven aan die oefeningen en een worsteling met wijn voor minstens maanden, blèghhh!!!!

Ik mag best even wankelen.  Denk ik. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Hoort het wankelen er niet 'gewoon' bij?

Momenten van onbelast leven en momenten van zwaarmoedigheid en verzet.  En daar dan geen oordeel op hebben? Waarnemen en er mee zijn? Er niets van vinden/denken? Dit is wat het nu is? Niet meer en niet minder?  (spreek tegen mezelf nu :)) Waarmee er geen lading (positief of negatief) meer op komt vanuit 'het denken'? Zoiets? 

Dit heb ik laatste dagen een aantal keren intens ervaren...en dat was 'oncomfortabel'...en tegelijk voelend, wetend...'dit' is het dus. 

En hier kan ik mee vooruit.

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Ja dat is het Thee,  ik wordt comfortabel met niet drinken en dan wordt het onbewust een houvast,  een illusie.  Iets wat onveranderlijk is.  Dat kan dan leiden tot een terugval als het wankelt.  Maar deze valkuil ken ik inmiddels ook weer, dat scheelt:)

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

per ongeluk weggehaald, weet niet meer wat er stond:)

bewerkt door Etty

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

uit de dagdraad, @jopie tegen @Lika:  "Eén ding waar ik wel echt tegenaan liep: dat waar je het meest krampachtig aan vasthoudt, kon wel eens precies dat zijn wat je los moet laten. Waardoor ruimte komt. Waarmee je jezelf beperkt. Misschien (libelle-psychologie) wel onbewust expres. "

Als er iets is waar ik me krampachtig aan vasthoud, en wat ik zou willen loslaten, dan is het wel: 'iets bereiken'.   Ik ben nog niet goed genoeg.  Ik zie het als ik me moet voorstellen in een nieuwe groep, dat naarmate de beurt dichterbij komt,  mijn hart van kloppen overgaat naar dreunen.   Als me in gezelschap wordt gevraagd wat ik doe.  Ik zie het als ik me in gedachten  iets voorstel wat ik zou kunnen gaan doen met de rest van mijn leven, en hoe ik dan in gedachten ook denk aan hoe het zou overkomen op anderen, hoe het bekt als ik zou zeggen: ik ben zus of zo.  Of: ik ben van plan om zus of zo te gaan doen.  Als ik maar iets ben waarvan de ogen gaan glimmen en er uitnodigend naar voren wordt gebogen.  In plaats van... 

Met dat laatste als uitgangspunt zijn de meeste dingen waar ik aan ben begonnen gedoemd te mislukken,  ze passen bij wie ik wil zijn in de ogen van anderen en niet bij wie ik ben, en ik ga ze doen tegen heug en meug net zolang totdat ik het aan mezelf en anderen kan verkopen dat ik wel MOET stoppen.  

En dan kan ik zo'n FOMO krijgen van 'je passie vinden' . Iets bereiken met wat er bij me past wordt dan de nieuwe krampachtige oplossing.  Ik kan er bijna van in paniek raken,  tik,tak,tik,tak. 

Tijdens de lange wandeling in het bos dit weekend kwam de gedachte:  je bent nou al je hele leven een soort van jaloers op mensen die niet zo nodig hoeven en daar happy mee zijn.   Als ik er één ontmoet, iemand die niet bezig is zichzelf te bewijzen,  zijn leven niet zit op te poetsen, dan slaak ik een zucht van verlichting.  Het gevoel mezelf te mogen zijn.  Stel je voor dat  ik mezelf zou verklaren tot iemand die niet hoeft. Dat kan gewoon.    En niet om mijn off grid achtige leven op instagram te pleuren, maar om er zelf van te genieten.  Zonder applaus, aanmoediging, just for me.  In verbinding met mijn omgeving zonder eerst door een poortje te moeten van ik heb zó'n leuk leven!  Ik heb daar zo'n pesthekel aan ,waarom doe ik er dan aan mee door mezelf zo klein te maken (eerst een leuk leven ).  Er is letterlijk niemand die tegen mij zegt dat dat moet.    Kan ik het, zoals Jopie zegt, gewoon loslaten? Die gedachte is gek genoeg vrij nieuw voor mij,  maar op de één of andere manier voelt het alsof ik bijna thuis ben.  Alsof er een enorme last van mijn schouders zou vallen. 

In psychologenland lees ik en hoor ik dat ik dan  wegloop, me laat tegenhouden door mijn angsten waardoor ik mijn talenten niet durf te ontdekken en in te zetten,  (in mijn kracht te komen, blegh). Wat zou je willen als de sky the limit was?   Ik kan eigenlijk alleen door de ogen van anderen kijken.  Ik zou het niet weten.  En ook al laat ik prachtige kansen lopen misschien, gaat mijn psych met haar ogen rollen als ik dit zeg, maar: ik ben het zat.  Ik zou willen dat ik mezelf een leven kon gunnen waarin ik me niet meer hoef te bewijzen.  Wat nou als dát bij me zou passen?   Omdat ik mijn chaotische en neurotische geest het niet aan moet doen om zichzelf in de markt te zetten en te knallen?   Dat met een gerust hart aan anderen overlaten? 

Ik ga heel langzaam zien dat ik de enige ben aan wie ik verantwoording schuldig ben.  Dus lieverd, er hoeft gewoon niet zó veel, van jezelf.    

Ik ben een stap verder, nu het ook een optie is geworden om los te laten dat er iets moet worden bereikt.  En bereikt en bereikt. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Hoi Etty, ik las vorige week een uitspraak van Mooji die me aansprak en die ik opschreef. Hij past goed bij jouw verhaal.

"When you don't want to be interesting, you are free"

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Dank je etty. Dit is er weer 1.

Ja, goedkeuring en verantwoording. En beoordeeld worden. Je beoordeeld voelen. Door t poortje moeten. Door t hoepeltje moeten springen. Van jezelf. En je houdt m altijd iets te hoog. Misschien wel onbewust expres :D 

Ik denk wel dat het met de leeftijd minder wordt. Ik ben op de terugweg. Op mn 45e was ik er het ergst aan toe. Toen zat ik in de crisis en wou ik een BMW. Dat past helemaal niet bij je, legde mijn vrouw uit. Ik had er trouwens ook helemaal t geld niet voor :) Sindsdien  zit ik op de weg terug. Facebook account gedelete, eerste stap. Nu nog ontstressen. 

Loslaten al die flauwekul...

 

bewerkt door bumperjim

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Maak een account aan of meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je moet lid zijn om een opmerking achter te kunnen laten

Account aanmaken

Maak een account aan in onze gemeenschap. Het is makkelijk!

Registreer een nieuw account

Aanmelden

Ben je al lid? Meld je hier aan.

Nu aanmelden

×
×
  • Nieuwe aanmaken...