Spring naar bijdragen
Forum Verslavingdebaas

knakker

Forumdeelnemers
  • Aantal bijdragen

    3.598
  • Geregistreerd

  • Laatst bezocht

  • Gewonnen dagen

    101

Recente profielbezoeken

3.121 profielweergaven

knakker's Achievements

Ervaren Forummer

Ervaren Forummer (3/4)

  1. knakker

    Lotgevallen & strapatsen

    Spanje dus, vorige week. Met de vriendengroep die ik ken vanaf de brugklas. Een mooi weerzien, en een prachtige week. Maar ook een reis naar de oorsprong van mijn drankzucht. Met hen begon het ooit allemaal. De eerste biertjes, pubers nog. Stiekem flessen wijn mee in de bus tijdens excursies van school. Klokklok op de achterbank. De eerste keer zonder ouders op vakantie. De eerste keer dronken, want de mateloosheid zat er direct al in. Later samen door de studententijd, overvloedig gedrenkt in bier. Nog later, toen we wat serieuzer werden, vrouw, baan, kinderen, de gezamenlijke trips naar wijnboertjes in Duitsland, Spanje, Frankrijk. Mijn vrijgezellenweekend naar de Champagne, om samen de beste flessen uit te zoeken voor mijn bruiloft. Van de spanning en de extase van de tienertijd, via de onbezonnen slemppartijen als student uiteindelijk naar een wat meer bezadigd drinken. Flessen wijn in restaurants, whiskyproeverijen, en rustig – maar met veel drank – tot diep in de nacht gesprekken voerend. Maar ik was nooit eerder met hen samen zonder drank. Nou ja, ik dan, zonder drank. Als enige, want de rest is er niet zo ver in doorgeschoten. Dus ook nu kwamen de mooie flessen wijn op tafel bij het diner, en de maltwhisky en de cognac erna, want wij willen zo ontzettend graag Bourgondiërs zijn, en het goede leven met glazen vol naar binnen laten glijden. En daar zat ik dan met mijn glas bronwater. Was dat moeilijk? Nee, helemaal niet eigenlijk, maar wel een beetje onwennig. Ik had nog wel - als gepensioneerd kenner - het kado voor de gastheer uitgezocht: een prachtige 25 jaar oude calvados, maar ik kreeg er geen glas meer van aangeboden. Gelukkig ben ik destijds wel zo verstandig geweest hen vrij snel op de hoogte te brengen van mijn alcoholische strapatsen, mijn verblijf in de kliniek en mijn plechtige voornemen om nooit meer een glas te drinken. En gelukkig zijn zij niet het soort vrienden van het slag joh, doe niet zo ongezellig of eentje kan toch wel?, maar zien zij wel de ernst van de zaak. Bovendien waren, heel lief, speciaal voor mij met zorg uitgezochte mooie alcoholvrije alternatieven in huis gehaald. En daarbij: het is mij inmiddels echt wel duidelijk dat een goed samenzijn of een mooie vakantie allang niet meer afhankelijk is van het drankje dat er wordt gedronken. En toch vond ik deze trip, in tegenstelling tot vele andere alcoholvrije bijeenkomsten in de afgelopen twee jaar, wel een heel bijzondere ervaring. In de maanden voorafgaand aan deze afspraak droomde ik zelfs bijna dagelijks over deze jongens. Wat is dat toch? Ik ben ervan overtuigd geraakt dat het komt door een nogal overdreven terugverlangen naar die tijd van onbezonnenheid en zorgeloosheid. Nou is dat helemaal niet zo ongebruikelijk voor mannen van een bepaalde leeftijd, en daarbij ben ik van nature al bovengemiddeld nostalgisch aangelegd. Maar dit gaat verder dan dat. ‘Een beetje blijven hangen in de adolescentie’, schreef de psycholoog in zijn rapport na mijn intake voor de kliniek, en dat klopt wel. De tijd van vrolijke onbezonnenheid kwam door een verhuizing in mijn latere tienerjaren namelijk abrupt tot stilstand. Drie jaar van diep ongelukkig zijn. Zonder overigens daar ooit tegen iemand gewag van te maken. Het verstoppen was al begonnen. De jaren dat ik het nastreven van elke maatschappelijke ambitie definitief een volkomen futiele bezigheid ben gaan vinden. Waarom zou je je vermoeien met school en diploma’s als je toch niet gelukkig bent? De tijd dat ik als voorheen het beste jongetje van de klas tot stomme verbazing van mijn omgeving ineens bleef zitten. De Fles werd zo onbedoeld en onbewust veel meer dan normaal en gebruikelijk is, het symbool van het teloor gegane geluk. Vervolgens fleurde ik weer enorm op in de studententijd, maar ook daar was De Fles veel meer dan De Collegezaal de leidraad in mijn leven. Toen is wel grondig iets scheefgegroeid in mijn ezelskop. Ambities waren voorgoed dood, ik wilde leven! Dat de schrijvers en kunstenaars waar ik nog wél tegen opkeek ook allemaal van die getroebleerde alcoholisten waren maakte de zaak er ook al niet eenvoudiger op. En ook op latere leeftijd, toen het drinken allang geen vrolijk lallen in de kroeg meer was, maar was verworden tot een treurig en heimelijk zuipen op zolder met de gordijnen dicht, bleef dat misverstand voortbestaan. Ik dronk nog steeds in de even onbewuste als onzinnige waan daarmee de onbezonnen vrolijkheid van ooit weer voelbaar te maken. Later kwamen daar natuurlijk ook nog kapotte liefdes en mislukte banen bij om het drinken nog interessanter te maken. Maar ik geloof dat ik ten diepste niet zozeer dronk om iets te ontvluchten maar veel meer om iets op te roepen. Ziezo. Zomaar wat overpeinzingen naar aanleiding van een paar dagen Spanje. Het zijn weliswaar geen schokkende inzichten waarmee ik in aanmerking zal komen voor de nobelprijs voor psychologie, maar die mijzelf weer een stap verder hebben geholpen. Daarbij ben ik blij en opgelucht dat ik nu ook deze vriendengroep vrolijk en alcoholvrij kan beleven. Ook deze vicieuze cirkel is rond en kan mee met de vuilnisman. Intussen blijft er gelukkig nog steeds voldoende over in het leven om met volle teugen van te genieten. Maar dat wist ik al. (Zoals altijd als ik persoonlijke overwegingen opschrijf vraag ik mij af waarom ik dit in godsnaam online zou moeten zetten. Ik doe het toch maar weer gewoon. Ik heb hier al zoveel gedeeld, dit kan er ook nog wel bij. En ik heb het weer van me afgeschreven en wie weet heeft een ander er ook nog wat aan. Wel heb ik nu zoveel geschreven dat ik denk dat mijn verhaal zo langzamerhand wel af is. Zwijg maar even, ezeltje.)
  2. knakker

    Reacher

    Ezeltje Kwispel is ook present
  3. @Yana: alweer herkenning. Ruim dertig jaar ben ik ervan overtuigd geweest dat ik een Heel Somber Mens was. Er is mij ooit zelfs een antidepressivum voorgeschreven. Gelijktijdig met de drank is ook die zwaarmoedigheid uit mij gelopen. Nou ja, de melancholische ondertoon blijft, of een beetje somberen voor de sport, maar nooit meer dat echte diepe tobben. Ik vind dat wel zo apart. Ik heb na het stoppen natuurlijk ook wel andere keuzes gemaakt in mijn leven, maar de uitgangssituatie is nu ook absoluut anders.
  4. @Rosee: wat een gedoe joh. Lastig dat jij altijd in je eentje zoveel ballen tegelijk in de lucht moet houden. Ik daar daardoor veel respect voor je, maar even vaak ook met je te doen. Een bloemetje heb je wel verdiend: . Eet hem maar op. Hij is gemaakt van Zwitserse chocola.
  5. Zojuist ons persoonlijk record opstaan aangescherpt tot 9 minuten. Om acht uur wakker schrikken, hele familie nog in diepe rust, en racetempo kleertjes, tandjes, broodtrommeltjes, ontbijt. Maar de jongens toch nog op tijd op school. Dat gebeurd me eigenlijk nooit. Ik ben altijd stijlvroeg wakker, zet ook nooit een wekker. Maar goed: hallo!
  6. Dank @Lika, jij ook weer terug van ‘t Eilandje? Weemoed over wat voorbij is en tevredenheid met het heden bestaan bij mij eigenlijk constant naast elkaar zonder dat ik daar een tegenstrijdigheid in zie.
  7. knakker

    Reacher

    Spijtig dit te lezen. Soms vraag ik mij af in welke volgorde het gaat. Volgt de somberte uit de observatie, of wordt de observatie gekleurd door de somberte die eraan vooraf gaat? Steeds vaker denk ik het laatste. Alcohol had die uitwerking bij mij. Wellicht wordt het chemisch laboratorium in je kop waar de foto’s worden afgedrukt momenteel inderdaad bepaald door teveel zwarttinten door die epileptische aanval en trekt het gewoon vanzelf weg. In elk geval kan ik in elke wereld, elk forum, elk mens een overdaad aan zowel licht als duisternis ontdekken. Volgens mij kun jij ook als geen ander de bloem in de woestijn ontdekken, hetgeen niet wil zeggen dat de woestijn dan niet meer bestaat. Hopelijk is het gewoon een kwestie van even morrelen aan het diafragma en opnieuw scherpstellen. Het komt goed.
  8. Het was wel een lange adem uiteindelijk. Eerst 82x prikken, kat opknappen, maar aan het eind toch weer helemaal wegzakken. Weer nadenken, jemig, nóg een sessie doen op dubbele dosis?? Maar toch geprobeerd, knapte meteen weer op. Weer 42x prikken. Harry gatenkaas. Maar wél weer vrolijk, rondrennen achter zijn broer aan, etc. Nu maar hopen dat het duurzaam effect heeft.
  9. Ik vind dat nooit zo heel erg romanties klinken Maar een nestje jonge katjes is wél heel leuk. Maine Coons hadden jullie toch?
  10. Mooi. We moeten de lat niet te hoog leggen. Ik heb zelfs liever in het geheel geen lat. Ja, mijn bespiegelingen. Misschien schrijf ik er binnenkort over op eigen draad. Zit me alleen nog af te vragen wat ik wel en niet in het openbaar wil gooien. Spoiler: de vriendschappen blijven overeind. Het zou me ook wel vies zijn tegengevallen als die afhankelijk waren zijn van drank. Wist je dat Harry sinds een ruime week (eindelijk, eindelijk) weer klaar is met de injecties en weer helemaal gezond lijkt te zijn?
  11. Dankjewel Rietsj, alles goed? Nou ja, alles is wel heel veel. Is het een en ander goed?
  12. Lukt het weer een beetje met de drooglegging @Boekanier?
  13. Ik stond op het punt om risotto met spinazie en geitenkaas te maken. Tot ik aan de geitenkaas rook. Toen heb ik maar Chinees gehaald.
  14. Ik weet niet zo goed wat een teddyjasje is @lady jane, maar ik stel het me ongeveer zo voor:
  15. Hey @Musashi, ik lees dat je gaat trouwen Van harte gefeliciteerd mevrouwtje!
×
×
  • Nieuwe aanmaken...